تروریسم دولتی در ایران، جنگ طبقاتی حاکمان علیه زحمتکشان

مقاله شماره:۶۱ (۱۱ آبان ۱٣۹۷)(۰۲/۱۱-۲۰۱۸)
اکنون که در همه ی اعتصاب ها پایان بخشیدن به‌ خصوصی سازی ثروت‌های ملی، پایان بخشیدن به‌خصوصی سازی آموزش، بهداشت، و دیگر نیازهای عمومی توسط مبارزات طرح می شود، می‌تواند آماج ملامت و تخریبِ هژمونی طبقات حاکم با طرح برنامه برای اقتصاد ملی مردمی- دمکراتیک و ملی- ضد امپریالیستی توسعه داده شود. می‌تواند از درون این بحث و گفت و شنفت ها با توده های ضرورت حفظ وظایف عمومی توسط حاکمیت جایگزین آینده توضیح داده شود. می‌تواند جهت گیری با سمت گیری ضد سرمایه داری سوسیالیستی شکافته و برای توده های مردم تفهیم گردد.

اتحادیه اروپا، امپریالیسم تبهکار و نه دوست نیک خواه

مقاله شماره:۶۰ (۱ آبان ۱٣۹۷)(۲۳/۱۰-۲۰۱۸)
اتحادیه اروپا از طریق حمایت خود از صنایع تسلیحاتی، برای مدت زمان طولانی در ایجاد یک جهان غیرامن و غیرمطمئن و سرکوب حقوق بشر کمک کرده است. کشورهای عضو اتحادیه اروپا هنگام فروش سلاح و تجهیزات امنیتی به کشورهایی مانند عربستان سعودی مسئولیت اخلاقی روشن دارند و در جنایت های این کشور بر علیه مردم خود و خلق یمن شریک هستند.

استه تیک راه زیباتر زندگی را جستن

مقاله شماره:۵۹ (۲۳ مهر ۱٣۹۷)(۱۵/۱۰-۲۰۱۸)
هنر به عنوان بخشی از توان انسان برای شناخت خود و محیط پیرامون، آن طور که زنده یاد احسان طبری برجسته می سازد، آن هنگام به وظیفه
ی خود دست می‌یابد و به عنوان اهرمی برای رهایی انسان از بند قوانین طبیعی عمل می کند، هنگامی شناخت از این قوانین طبیعی را توسعه می‌دهد و از این طریق در خدمت ترقی خواهانه ی رهایی انسان از بند جبر قرار دارد. «مدل اقتصادی» خالکوبی کارکردی علیه این وظیفه ی هنر است.

در پی چه دستاوردی؟

مقاله شماره:۵۸ (۲۱ مهر ۱٣۹۷)(۱۳/۱۰-۲۰۱۸)
در شرایطی که در ایران طبقه کارگر و همه ی لایه های زیر فشار با جانفشانی و ابتکارهای روزافزون که آخرین نمونه آن پس از تشکیل شورای آزاد کارگران هفت تپه، تشکیل سازمان سراسری بازنشستگان است که زنجیره ی سازمان های دیگر کارگران و معلمان را طولانی تر می سازد و روند انقلابی را به پیش می راند، برخی از روشنفکران استاد در دانشگاه های اسلامی در جستجوی مفری برای نظام سرمایه داری وابسته حاکم در ایران هستند!

برای ریش سپیدی ۷۷ ساله که هزاران هزار سرو ناز و گل سرخ دل نواز در دشت آزادی کاشته است

مقاله شماره:۵۷ (۱۶ مهر ۱٣۹۷) (۰۸/۱۰-۲۰۱۸)
دل سوز ما مباش، برای جان دادگان ما اشک مریز، برای ناکامی های ما افسوس نخور. ما آن کرده ایم که می بایست می کردیم. کوشیدیم باری را که تاریخ بر دوش ما نهاد به سر منزل مقصود رسانیم.
ما “در دکان هیچ نزول خواری” ننشسته ایم و نخواهیم نشست. “ما نرگس خودپسند دشتی نیستیم که در چشمه سارها به خویش می نگرد، ما تاک آسمانی هستیم و به سوی فرا زمانی بی انجام می رویم” .
اگر دلاوری ما را ارج می نهی، اگر دانش ما را می ستایی، اگر به شکیبایی و پایداری ما آفرین می گویی، اگر نابرابری و ستم را نمی پذیری، اگر هوای پاک و آب ناب می خواهی، با ما همراه شو. اگر خرسند از صدای غوکان برکه نیستی با ما به دریا بیا. ما نمی گوییم که با ما بودن آسان است ولی با همیاری هم خود را خوشبخت شاید نه ولی توده ها را خوشبخت خواهیم کرد و با این وظیفه “در عصاره ی خود با عشق به تبار انسانی خواهیم جوشید”.

پیشکش به همه ی توده ایهای زنده ی زندان رفته

مقاله شماره:۵۶ (۱۵ مهر ۱٣۹۷) واژه ی راهنما: سیاسی– ادبی نشانی اینترنتی این مقاله: https://tudehiha.org/fa/7284   بال های پرواز یک زندانی سیاسی   برگردان نامه احمت التان (Ahmet Altan)  نویسنده و زندانی سیاسی ترک     ” یک شی در جنبش نه در جایی هست که هست و نه در …

رابطه ی سطح نیروهای مولده و مبارزه ی سوسیالیستی

مقاله شماره:۵۵ (۱۹/۰۹-۲۰۱۸)(۲۸ شهریور ۱٣۹۷)
سطح نیروهای مولده را نمی‌توان برای توجیه مرحله‌ای بودن روند تغییرات در جامعه ایرانی به کارگرفت. این برداشت، گذار از یک شیوه ی تولید به شیوه ی تولید دیگر را یک برش ناگهانی و لذا نشناخته- عرفانی درک می کند. یک واقعه ی آسمانی و نه زمینی. این برداشتی غیردیالکتیکی است. زیرا روند تغییر رشد نیروهای مولده را که روندی اصلاحی- تدریجی است، ناگهانی و در چارچوبی که گویا از پیش ساخته شده تصور می شود قرار می دهد. این یک اندیشه تئولوژیک و مذهبی است.

نیاز به «دنیا» در سالگرد تولید دکتر تقی ارانی
مهمان عالیقدر و وحشت زا (۳)

مقاله شماره:۵۴ (۱۷/۰۹-۲۰۱۸)(۲۶ شهریور ۱٣۹۷)
ضرورت انتشار ارگان تئوریک- سیاسی حزب توده ایران «دنیا» به طور منظم، ایجاد شدن مرکزی برای فعالیت نظری- سیاسیِ سوسیالیستی حزب است که کاری فردی نیست. زیرا در جریان کار جمعی خطر انحراف نظرات از محور برداشت فلسفی مارکسیستی کم‌تر وجود دارد.
در چنین شرایط خطر رشد شخصیت کاذب و کیش شخصیت در حزب محدود می‌گردد و از «خصوصی سازی» در امر نظربندی در حزب توده ایران جلوگیری می شود.