راست های طرفدار نظام سرمایه داری از سرمایه داری “خوب” در کشورهای اسکاندیناوی و ژاپن و کره جنوبی می گویند، بی آن که سخنی از شرایط تاریخی آن که شکوفایی سوسیالیسم بود بنویسند و بی آن که چیزی از روزگار بیچارگی کنونی رنجبران و بیکاران در این کشورها بنویسند. آن ها از بالا بودن تولید ناخالص ملی در این کشورها می گویند، بی آن که از رنج کارگرانی که در این تولید پیر و فرسوده شده اند بگویند. توان مصرفی طبقه کارگر در این کشورها بیشتر شده است، ولی همزمان شکاف طبقاتی نیز بیشتر شده است؛ سن بازنشستگی بالا رفته است و حقوق اجتماعی هنگام بی کاری پایین آمده است. افزون بر این، بخشی از این بالا رفتن توان خرید از چپاول توده های کشورهای پیرامونی فراهم شده است و بخشی هم برایند نبرد طبقاتی ژرف و سخت؛ هر ده شاهی افزایش دستمزد در این کشورها، با نبرد سخت میان بورژوازی و طبقه کارگر بدست آمده است.
در گذشته، سنگرهای اجتماعی فراوان در جامعه هایی که زیر رهبری دولت های رفاه بوده اند، نیرو چانه زنی اتحادیه ها را بالا نگه می داشت. حقوق اجتماعی و اتحادیه های کارگری نهادینه شده در این کشورها جلوی کاهش دستمزد را می گرفت. در گذشته در اسکاندیناوی و حتا آلمان – دگرگونی های بزرگ سیاسی با همکاری میان دولت، کارفرمایان و جنبش اتحادیه های کارگری انجام می شد.
دیدگاه سوسیال دموکراسی در دوران شکوفایی سوسیالیسم در اسکاندیناوی پیشرفت هایی داشته است، ولی هم اکنون کارگران را تنها گذاشته است و در برابر یورش های نئولیبرالیسم پیوسته پس نشینی می کند. پس نشینی سوسیال دموکرات ها و یورش سرمایه تا به آن جایی رسیده است که امنیت اجتماعی کارگران جوان، با این که جامعه از هر زمان دیگری پول دارتر می شود، کم تر و شکننده تر از پدرانشان است.
دیدگاهتان را بنویسید