حزب توده ی ایران خواهان یک نظام دموکراتیک و ملی بود که راه رشد اقتصادی غیرسرمایه داری داشت که در آن بخش های مهم اقتصاد عمومی، دولتی و یا تعاونی بود.
حزب توده ی ایران، در کنار یک اقتصادی که به روشنی از اقتصاد سرمایه داری فاصله می گرفت، خواهان یک دموکراسی ملی بود که در آن حزب ها، سازمان ها و سندیکاها آزاد بودند.
اقتصاد کنونی جمهوری اسلامی نه تنها غیرسرمایه داری نیست، بلکه ددمنشانه ترین شیوه سرمایه داری یعنی اقتصاد نئولیبرالیستی هست.
به دستور مستقیم ولی فقیه و زیر نام “مولد سازی” سرمایه های ملی ما به دزدان، رانت خواران واگذار می شود.
از دموکراسی ملی نه تنها دیگر خبری نیست، بلکه رژیم ولایت فقیه حتا تحمل پذیرش چاکران قبلی مانند احمدی نژاد، لاریجانی و روحانی را هم ندارد.
در نظام سرمایه داری- دینی، نه کارگران یک سندیکای مستقل دارند و نه زنان اجازه انتخاب پوشش خود.
دیدگاهتان را بنویسید