برای تبدیل پرولتاریا به یک سوژه هژمونیک، مبارزات برنامهای ضروری است که آرمانهای طبقه کارگر را شکل دهد و مطالبات فوری آن را با چالشکشیدن استثمار سرمایهداری و مالکیت خصوصی پیوند دهد. اگرچه LFI (این یک حزب سیاسی جناح چپ در فرانسه است که در سال 2016 توسط ژان لوک ملانشون تأسیس شد.) در سالهای اخیر در زمینه ایدئولوژیک سرمایهگذاری زیادی کرده است، برنامه آن تنها به حل مشکلات فوری در چارچوب توافقات با رژیم و شرکتهای بزرگ پرداخته و به برنامههای محدود بوروکراسی اتحادیههای کارگری میپیوندد. در مقابل، طبقه کارگر برای مقابله با بحرانهای پیشرو به یک برنامه عملی جدی نیاز دارد که از الزامات تحمیلشده توسط طبقات حاکم فراتر رود.
طرحهای ریاضت اقتصادی که بهویژه بر کارگران و طبقات پایین فشار میآورد، نشاندهنده این است که باید بهوضوح از پرداخت بدهیهای دولت خودداری شود. برنامههای ریاضت اقتصادی به تنزل زندگی روزمره میلیونها کارگر منجر میشود، با از بین بردن حقوق، تضعیف خدمات عمومی و افزایش بیکاری و هزینههای زندگی. در برابر این شرایط، طبقه کارگر باید اولویتهای خود را تحمیل کند: امتناع از کمک به کسبوکارهای بزرگ، دفاع از بودجه خدمات عمومی و تأمین اجتماعی جامع. اما تأمین مالی خدمات عمومی تنها کافی نیست، چرا که اگر این خدمات تحت کنترل طبقات حاکم باقی بمانند، تهدید به خصوصیسازی همچنان وجود خواهد داشت. بنابراین، مطالبه خدمات عمومی تحت کنترل کارگران و کاربران ضروری است.
بیکاری و اخراجها تنها روشی برای تحمیل هزینههای بحران بر دوش کارگران است. اخراجهای گسترده در ماههای اخیر از جمله در شرکتهایی مانند MA France، Vencorex و Michelin، فشار بیشتری بر طبقه کارگر وارد میکند. در این شرایط، مبارزه برای دفاع از مشاغل به همه کارگران مربوط میشود. باید خواستار ممنوعیت اخراجها و استخدام کارگران نامطمئن و قراردادی شویم. این تنها از طریق سازماندهی و مبارزه در محل کار امکانپذیر است.
دیدگاهتان را بنویسید