peoplesdispatch
حادثهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۱، که به «واقعه ۹.۱۸» معروف است، در شنیانگ چین رخ داد و بسیاری آن را نقطهعطف و آغاز واقعی جنگ جهانی دوم میدانند؛ جنگی که غرب با تاریخنگاری تحریفشدهای، عمداً آغاز آن را سال ۱۹۳۹ یا ۱۹۴۱ معرفی کرده است. ژاپن با ساختن یک انفجار ساختگی در نزدیکی موکدن، بهانهای برای اشغال منچوری ساخت و جنگی چهاردهساله را علیه چین آغاز کرد. این واقعه نه تنها رنج و مقاومت عظیم ملت چین را به همراه داشت، بلکه به بخشی از مبارزهٔ جهانی علیه فاشیسم تبدیل شد. در جریان این حادثه، میلیونها چینی قربانی شدند.
پروفسور لو شینیو از دانشگاه نرمال شرق چین گفت: «هر وجب از خاک چین، خاطرهای از جنگ مقاومت را در خود دارد.» او داستان مادرش را روایت کرد که در کودکی نزدیک بود در بمباران ژاپنیها کشته شود. وی بر استراتژی «جنگ تمامملت» مائو تسهتونگ و نقش مقاومت مردمی در دستیابی به صلح پایدار تأکید کرد.
تجربه شبهجزیره کره نیز نشان داد که ژاپن با چراغ سبز غرب به سراغ استعمار رفت. توافق پنهان آمریکا در سال ۱۹۰۵، راه را برای اشغال کره توسط ژاپن هموار کرد. میلیونها کرهای به کار اجباری، بردگی جنسی و سرکوب فرهنگی دچار شدند. در فیلیپین، کمونیستهای چینی و فیلیپینی یک جبههٔ مقاومت سازمانیافتهای در برابر اشغالگران ایجاد کردند که در تقابل کامل با شعار دروغین «همکاری آسیایی» ژاپن بود.
پراشاد، پژوهشگر هندی، جنگ جهانی دوم را «هولوکاست استعماری» نامید و قحطی سال ۱۹۴۳ بنگال را نمونهای از جنایات بریتانیا برشمرد. او خاطرنشان کرد که برای مردم مستعمرات، جنگ ضد فاشیستی جداییناپذیر از مبارزه ضد استعماری بود.
بازخوانی این تاریخ برای مقابله با موج جدید نظامیگری و فاشیسم حیاتی است. همانطور که شی تأکید کرد: «قدرت شاید لحظهای حکومت کند، اما حق در نهایت پیروز خواهد شد.» عدالت، صلح و مردم پیروز خواهند شد.
دیدگاهتان را بنویسید