بعضی از سیاستمداران اروپایی با دروغ جنگ اوکراین را، اولین جنگ در اروپا پس از جنگ سرد می دانند.
ولی مسیر جنگ در اروپا بهعنوان راهحل از ۲۴ مارس ۱۹۹۹ زمانی که ناتو تصمیم گرفت جنگ علیه یوگسلاوی را آغاز کند، شروع شد. به این ترتیب ناتو پایان دادن به پیمان ملل متحد را بهعنوان اساس حل بحرانها انتخاب کرد.
در آن زمان، ناتو بدون تأیید شورای امنیت سازمان ملل متحد، حملات هوایی به یوگسلاوی را آغاز کرد و این کار را با توجیه نگرانی از احتمال وقوع نسلکشی در کوزوو صورت داد. در حقیقت، ناتو پیشتر، بهویژه با تسلیح و آموزش نیروهای شورشی کوزووآلبانی در آلبانی در این بحران مداخله کرده بود. قبل از حملات هوایی، ناتو به یوگسلاوی پیشنهاد یک راهحل دیپلماتیک داد که بهطور غیرمستقیم به نفع ناتو بود.
این توافق به نام «توافق رامبویل» که ناتو از طریق آن قصد داشت کنترل کوزوو را به دست گیرد، به نوعی برای ناتو یک نقطه آغاز در تغییر اصول بینالمللی و همچنین تضعیف حقوق بشر بود. ناتو بعدها حتی اقدامات خاصی انجام داد که نه تنها هیچ ربطی به بحران انسانی نداشت، بلکه در راستای منافع اقتصادی غرب بود.
این اقدامات نشان میدهد که هدف ناتو در این مداخله، بهدست آوردن نفوذ بیشتر و تضعیف سایر قدرتها در منطقه بود. این اقدامات مشابه به نحوه برخورد امپریالیسم غرب با دیگر کشورهای دارای بحرانهای داخلی در پی آن، مانند افغانستان و عراق در سالهای بعد، بوده است.
دیدگاهتان را بنویسید