📯
استارمر، نخستوزیر بریتانیا، با توقیف کشتی روسی «اسمیرتوس» در تنگه دوور، رسماً از اصل دیرینه «آزادی دریانوردی» دست کشیده و به دکترین ترامپ-نتانیاهو پیوسته است. این اقدام، که در تنگهای بینالمللی و در آبهای آزاد رخ داده، نهتنها آشکارا کنوانسیون حقوق دریاهای سازمان ملل (UNCLOS) را نقض میکند، بلکه هیاهویی بینظیر از ریاکاری را به نمایش میگذارد.
⚓️ بریتانیا که خود از پیشگامان تدوین کنوانسیون یادشده بود، اکنون با توجیهی واهی و بر پایه «ابطال ثبتنام» کشتی توسط کامرون (تحت فشار خود لندن)، دست به توقیف زده است. این در حالی است که ماده ۱۱۰ کنوانسیون، تنها حق بازرسی را برای کشتیهای بیتابع مجاز میشمارد، نه توقیف و انتقال به آبهای سرزمینی.
🎭 نکته شگفتانگیز آنکه، یک روز پس از بستن تنگه دوور بر روی کشتیهای روسی، استارمر همراه با آلمان، فرانسه و ایتالیا بر «آزادی دریانوردی» در تنگه هرمز تأکید کرد. این ریاکاری آشکار، اصل بنیادین حقوق بینالملل را به سخره گرفته است.
🛢️ واقعیت آن است که روسیه با استفاده از همان نظام «پرچم مصلحتی» که خود غرب برای دههها ساخته و از آن سود برده، نفت خود را به هند و چین میفروشد. تغییر پرچم کشتی نیز دقیقاً تحت فشار مستقیم بریتانیا بر کامرون رخ داده است.
🌊 این اقدام، بازگشت به دوران استیلای دریایی قدرتهای بزرگ است؛ جایی که «نظم مبتنی بر قوانین» جای خود را به «قوانین مبتنی بر زور» داده است. بریتانیا با این کار، تنگههای بینالمللی را به میدان رقابت نظامی بدل ساخته است.
⚠️ پیامد راهبردی این رفتار، آن است که روسیه ناگزیر خواهد شد برای حفظ حق عبور در تنگه دوور، ناوچههای جنگی اعزام کند. بدینسان، استارمر با فریادهای جاهلانه و شعارهای جنگطلبانه، جهان را یک گام دیگر به پرتگاه درگیری جهانی نزدیکتر میکند.
دیدگاهتان را بنویسید