📜
📜 آسیا در چنگال استعمار مدرن
چهار سال پیش، کلمبو به هشداری برای جهان تبدیل شد: ورشکستگی ملی، صفهای بنزین و اشغال کاخ ریاستجمهوری. اما بحران سریلانکا هرگز محلی نبود؛ تصویر فشردهای از آنچه بسیاری از آسیا تجربه میکنند: بدهیهایی که هر بودجهای را میبندد، ساختارهای برجایمانده از استعمار، و نظمی که هر تلاش برای گریز را مجازات میکند.
🌍 پراچاندا، نخستوزیر سابق نپال: «زوال انحصار تکقطبی و گشایش چندقطبیای که جنوب جهانی خواستار آن بود، اما سلطهٔ مستقیم سیاسی به حاشیه رفته، نه از بین رفته؛ سازوکارهای سلطه همچنان پابرجاست.»
🎯 کارزار «دستها از آسیا دور بدارید»: پایگاههای نظامی آمریکا برای محاصرهٔ چین ساخته شدهاند، نه برای دفاع از جوامع همجوار. این پایگاهها، مردم را در معرض خطر قرار میدهند، نه امنیت.
💻 ویجای پراشاد، دبیرکل تریکنتیننتال: «دستها از آسیا دور بدارید فقط به معنای بستن پایگاههای نظامی نیست؛ یعنی مردم آسیا باید سرنوشت خود را تعیین کنند. این یعنی سوسیالیسم امروز.»
💰 رحمان از پاکستان: از ۱۹۶۰ تا امروز، ۱۵۲ تریلیون دلار از جنوب جهانی خارج شده. بدهی، دومین بخش بزرگ بودجهٔ سالانهٔ پاکستان است. وابستگیِ اقتصادی، استعمارِ نوین است.
📱 شیونگ از چین: محاصرهٔ نیمهرساناها توسط آمریکا شکست خورده. شرکتهای چینی هوش مصنوعی را با یک درصد هزینهٔ سیلیکونولی تولید میکنند. او خواستار دموکراتیکسازی هوش مصنوعی با «توسعهدهندگان پابرهنه» شد.
✊ از پاکستان: چپها در دهههای ۵۰ تا ۸۰، کارگران، دهقانان و دانشجویان را سازماندهی کردند، کارخانهها را تصرف و زمین را بازتوزیع نمودند. اما سرکوب نظامی، ممنوعیت اتحادیههای دانشجویی در ۱۹۸۴، و حذف تاریخ از کتابهای درسی، نسل امروز را از حافظهٔ مبارزه محروم کرده است.
از تایلند: این کشور در قلب معماری نظامی آمریکا در جنوبشرق از جنگ ویتنام تا بمبارانهای سری لائوس و کامبوج آسیاست. ۱۳ کودتا از ۱۹۳۲ نسل جوان را به راستافراطی کشانده؛ چراکه جایگزین سوسیالیستی واقعی ارائه نشده است.
دیدگاهتان را بنویسید