✈️
📰 پانزده سال از کشته شدن قذافی گذشته و لیبی هنوز یک کشور نیست: دو دولت، دو پارلمان، ده‌ها میلیشیا — هم خبر کشته شدن نه نفر در زاویه و هم خبر جهش درآمد نفتی به ۹۳۴ میلیون دلار. خشونت روزمره و غارت منابع، دو روی یک سکه‌اند؛ محصول ویران کردن یک دولت، نه «آزادی»ای که ناتو وعدهٔ داده بود.
💣 دم خروس: بمباران به نام «حمایت از غیرنظامیان»
ماجرا با قطعنامهٔ ۱۹۷۳ و شعار «مسئولیت حمایت» شروع شد، اما آنچه در عمل اتفاق افتاد یک جنگ هوایی تمام‌عیار برای براندازی رژیم بود. وقتی نیروهای شورای انتقالی با توپخانه سِرت را زیر آتش می‌گرفتند و غیرنظامیان را می‌کشتند، جنگنده‌های ناتو — که مأموریتشان «حفاظت از غیرنظامیان» بود — به روی آن توپخانه‌ها آتش نگشودند و هیچ اقدامی برای متوقف کردنشان نکردند. حقوق بشر بهانهٔ بمباران بود، اما برای متحدان سکوتی کامل حکمفرما بود.
🩸 قذافی در کانال فاضلاب
قذافی در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ در لولهٔ فاضلاب سِرت به دام افتاد؛ بیرونش کشیدند، به او تجاوز کردند و با گلوله به سرش شلیک کردند — بدون محاکمه، بدون هیچ روند قانونی. سه روز بعد، لیبی «آزادشده» اعلام شد.
🛢 نقشهٔ آمریکا برای لیبی امروز
واشنگتن دوباره در حال چیدن یک معامله است: دبیبه نخست‌وزیر بماند و صدام حفتر — پسر ژنرالی که سال‌ها در مقر CIA در لنگلی زندگی کرد — رئیس‌جمهور شود. دموکراسی با چهره‌هایی که واشنگتن تأیید می‌کند، و نفت لیبی به‌عنوان جایزه.
همان کسانی که لیبی را به نام «حمایت از غیرنظامیان» بمباران کردند، امروز برای ایران نقشه می‌کشند: اول تحریم و فشار، سپس آشوب، سپس «مداخلهٔ بشردوستانه» — و در پایان، کشوری تقسیم‌شده با میلیشیاها و منابع غارت‌شده.
ناتو ابزار تامین منافع امپریالیسم غرب است. رهایی واقعی نه از بمباران ناتو می‌آید و نه از معاملهٔ واشنگتن؛ از مبارزهٔ مستقل مردم و طبقهٔ کارگر می‌آید.
دیدگاهتان را بنویسید