اقتصاد جمهوری اسلامی مثل همه اقتصادهای نئولیبرالیستی در کشورهای پیرامونی شدیدا رانتی است.
اقتصاد ایران نه با کمبود منابع، نه صرفاً با تحریم، بلکه با نظام رانتیِ فراگیر نابود شده است. وقتی عالیترین مقام قضایی کشور از استفاده ابزاری برخی بنگاهها از نهادهای نظارتی برای حذف رقیب سخن میگوید، یعنی رانت دیگر یک استثنا نیست؛ قاعده حاکم بر اقتصاد است. ⚠️
📝 هشدار صریح حسین سلاحورزی
حسین سلاحورزی، رئیس پیشین اتاق بازرگانی ایران، در یادداشتی در روزنامه هم میهن امروز صریح تأکید میکند آنچه امروز میبینیم یک لغزش اخلاقی یا تخلف موردی نیست، بلکه بیماریای مزمن در سازوکار رقابت است. بیماریای که اگر مهار نشود، «آرامآرام نفس تولید را میگیرد». اهمیت این هشدار در آنجاست که از درون بخش خصوصی و از زبان یک نئولیبرالیست ناب مطرح میشود که سالها در متن اقتصاد بوده، نه از حاشیه سیاست. 🧠
🏭 تولید قربانی اقتصاد رانتی
در اقتصاد رانتی، تولیدکننده واقعی همیشه بازنده است. نه کیفیت مهم است، نه نوآوری و نه بهرهوری. برنده کسی است که به شبکههای قدرت، امضاهای طلایی و مسیرهای نظارتی دسترسی دارد. مقررات مبهم و نهادهای موازی به ابزار حذف رقبا تبدیل شدهاند. کارخانه میایستد، اما بنگاه رانتی بیسروصدا رشد میکند. 🧱
⚖️ قانون در خدمت حذف رقبا
آنگونه که سلاحورزی توضیح میدهد، نظارتِ بیفیلتر و بیتشخیص انگیزه، به سمّ اقتصاد تبدیل شده است. شکایتسازی کم هزینه، قانون را از مسیر عدالت خارج کرده و به ابزار حذف رقیب بدل ساخته است. ». ⚖️
💸 فرار سرمایه، فروپاشی آینده
نتیجه روشن است: سرمایهگذار در بخش تولیدی عقب مینشیند، نوآوری خفه میشود و اقتصاد به سمت رفتارهای غیرمولد و انگلی میرود. امروز رانت نه حاشیه اقتصاد، بلکه ستون فقرات آن است. این منطق همان اجرای نئولیبرالیستم در کشورهای پیرامونی به توصیه نهادهای امپریالیستی من بانک جهانی و صندوق بین الممل پول است . 📉
دیدگاهتان را بنویسید