ما هم اکنون می بینیم که پیش بینی انتونیو نگری (Antonio Negri) در باره ی امپریالیسم که او آن را امپراتوری (Empire) می خواند، تا چه اندازه نادرست از در آمد. نگری می گفت که جهان از رقابت های اقتصادی، سیاسی و نظامی رها می شود و به جای آن یک دستگاه فرمان دهی جهانی پاسبان صلح و امنیت در جهان با افزارهای قانونی ساخته می شود.
هدف کنونی امپریالیسم پیاده کردن سیاست های نواستعماری نئولیبرالیستی به شیوه های گوناگون است. این هدف با شیوه هایی مانند وام دهی به کشورهایی که با چالش های اقتصادی روبرو هستند و یا با پاره پاره کردن کشورهای بزرگ به سرزمین های کوچک که توان پشتیبانی از استقلال خود را از دست می دهند، پیاده می شود.
برژینسکی با الگوبرداری از سیاست همیشگی “تفرقه بینداز و حکومت کن” امپریالیسم بریتانیا، به برنامه ریزی سیاست تکه تکه کردن کشورهای بزرگ پرداخت. کشورهای پیرامونی باید به آن اندازه کوچک شوند که نهادهای سرمایه مالى امپریالیستى مانند بانک جهانى، صندوق بین المللى پول، سازمان تجارت جهانى، بتوانند با زیر فشار گذاشتن آن ها قانون هایی که برای تولید ملی در این کشورها هست را نابود کنند و دست اوردهاى اقتصادی- اجتماعى کارگران و رنج بران را به سود امپریالیسم باز پس گیرند و یا دگرگون کنند.
ما در کشور خودمان می بینیم که سرکردگی نبرد علیه اقتصاد نئولیبرالیستی به دست طبقه کارگر است. پیش بینی دیگر نگری در باره ی این که نقش انقلابی پرولتاریای صنعتی و تکانه بنیادی آن برای دگرگونی به توده های ناهمگون (Multitude) واگذار می شود، نیز بدان گونه که بورژوازی امید داشت، نشده است.
دیدگاهتان را بنویسید