حزب توده ی ایران همیشه گفته است که یک حزب طبقاتی و سیاسی هست. راستها و برخی از چپهای صادق ولی کم دان مرز طبقاتی را مخدوش می کنند و مرزهای مصنوعی و غیرطبقاتی می سازند.
درهای حزب توده ی ایران، مانند حزب لنین همیشه برای باورمندان مذهبی باز بوده است. تنها شرطی که برای مذهبی ها و غیرمذهبی باید قایل شد این است که آن ها برای منافع طبقاتی طبقه کارگر بجنگند و خواهان یک جامعه سوسیالیستی فارغ از بهره کشی انسان از انسان باشند.
برخورد حزب طبقه کارگر با کارگران مذهبی با برخورد آن با حاکمان دینی که از دین برای لگام زدن بر مردم بهره می گیرند فرق می کند. برخورد ایدولوژیک حزب طبقه کارگر با مقولات مذهب که انعکاس پندار آمیز مقولات واقعیت هستند با برخورد آن با کارگر مذهبی فرق می کند. نهادهای دینی و هيئت حاکمه مورد حمایت آن ها همواره بر ضد منافع توده های رنج عمل کرده اند، ولی کارگری که مذهبی هست بر اساس جایگاه طبقاتی خود ضد نظام سرمایه داری است. در اینجا البته صحبت از یک کارگر به خصوص نیست که می تواند هم مذهبی باشد و هم به خاطر عدم آگاهی طبقاتی طرفدار نظام سرمایه داری باشد.
مرز طبقاتی اصل است و نباید با عمده کردن مرزهای ملی، مذهبی، جنسی، جنسیتی، نژادی و زبانی مرز طبقاتی را مخدوش کرد.
دیدگاهتان را بنویسید