در سال ۱۹۵۱، در دوران انقلاب چین (۱۹۴۹) و جنگ امریکادر کره (۱۹۵۰-۱۹۵۳)، مشاور ارشد سیاست خارجی امریکاو وزیر امور خارجه بعدی، جان فاستر دالز، چندین توافقنامه کلیدی را تدوین کرد، از جمله توافقنامه امنیتی “آسترالیا، نیوزیلند و ایالات متحده” (ANZUS) که استرالیا و نیوزیلند را از نفوذ بریتانیا خارج کرده و آنها را به طرحهای جنگی امریکا وارد کرد. این توافقها همراه با اشغال تعدادی از جزایر اقیانوس آرام و تأسیس پایگاههای نظامی توسط امریکابود.
در حالی که برخی از این کشورهای جزیرهای اقیانوس آرام بهعنوان پایگاههایی برای پیشبرد قدرت امریکاو فرانسه علیه چین استفاده میشوند، سایرین بهعنوان سایتهای آزمایش هستهای مورد استفاده قرار گرفتهاند. بین سالهای ۱۹۴۶ و ۱۹۵۸، امریکا شصت و هفت آزمایش هستهای در جزایر مارشال انجام داد. یکی از این آزمایشها به قدرت هزار برابر بمبهای هستهای هیروشیما و ناگازاکی بود.
امریکا طی پانزده سال گذشته فعالیتهای نظامی خود را در اقیانوس آرام افزایش داده است. دولت در استرالیا تصمیم گرفت که با تأمین بودجه ایالات متحده، باند فرودگاه پایگاه هوایی تیندال در داروین را گسترش دهد تا قادر به میزبانی بمبافکنهای B-52 و B-1 با ظرفیت هستهای شود. این گسترشها در پی همکاری استرالیا، امریکاو بریتانیا (AUKUS) در سال ۲۰۲۱ صورت گرفت، که به امریکا و بریتانیا اجازه میدهد استراتژیهای خود را بهطور کامل هماهنگ کنند.
در سالهای اخیر، امریکا همچنین تلاش کرده است تا کانادا، فرانسه و آلمان را از طریق استراتژی همکاری اقیانوس آرام امریکا(۲۰۲۲) در پروژه اقیانوس آرام خود مشارکت دهد.
در این شرایط، بسیاری از مردم جزایر اقیانوس آرام دیگر تمایلی به ادامه پذیرفتن سلطه استعماری ندارند و اعتراضاتی در جزایر سلیمان (۲۰۲۱) و کالدونیای جدید (۲۰۲۴) به وقوع پیوسته است. با این حال، پروژه جنگی امریکا و اروپا آنطور که انتظار میرفت پیش نمیرود.
دیدگاهتان را بنویسید