palestinechronicle
در نگاه نخست، صهیونیسم خود ایدئولوژیای افراطی است، اما آنچه برای دیگران افراطی به نظر میرسد در اسرائیل به «امر عادی» بدل شده است؛ بیتفاوتی گستردهی مردم به کشتار غزه گواه همین امر است. نتانیاهو در پی حملهی اکتبر ۲۰۲۳، بیدرنگ از آن بهانهای برای جنگی ویرانگر ساخت. هدف او تحقق رویای مادامالعمر «اسرائیل بزرگ» بود؛ رویایی که ریشه در اسطورههای کتاب مقدس دارد.
ماشین کشتار همچنان ادامه دارد. نتانیاهو خود را قهرمان عبری میپندارد، حال آنکه تاریخ او را به عنوان جنایتکاری دروغگو و فاسد به یاد خواهد سپرد. ایدهی «سرزمین بزرگ اسرائیل» از دل صهیونیسم مسیحی در سدههای هفدهم و هجدهم زاده شد و در قرن نوزدهم ابزار مشروعیتسازی برای غصب فلسطین شد. نقشهی آن فراتر از فلسطین بود؛ از نیل تا فرات، بخشهای بزرگی از لبنان، سوریه، عراق و حتی شمال عربستان و جنوب شرقی ترکیه را در بر میگرفت.
افراطیگری از ابتدای پیدایش اسرائیل تا امروز در سطوح گوناگون ادامه یافته است. دیروز مناخیم بگینِ تروریست نخستوزیر شد و امروز بنگویر و اسموتریچ ستونهای دولت نتانیاهو هستند. طرح «یانون» در دههی ۱۹۸۰ نیز راهبرد تجزیهی خاورمیانه را روشن ساخت؛ راهبردی که در جنگهای آمریکا علیه عراق، لیبی و سوریه پیگیری شد و به نفع اسرائیل رقم خورد.
امروز نیز ایالات متحده و متحدان غربی نهتنها در برابر نسلکشی سکوت کردهاند، بلکه با تداوم پشتیبانی نظامی و سیاسی آن را تقویت میکنند. افکار عمومی اسرائیل نیز همداستان این سیاست است: اکثریت مردم از اخراج کامل فلسطینیها حمایت میکنند و حتی کشتار جمعی در غزه را مشروع میشمارند. بدینترتیب، نسلکشی نه فقط پروژهی نتانیاهو که خواست بخش بزرگی از جامعهی اسرائیل است.
اما این راه سرانجامی جز فاجعه برای منطقه ندارد. اسرائیل و حامیانش میپندارند میتوانند خاورمیانهای نو بسازند، اما جامعهای که بر بیرحمی و نسلکشی بنا شود آیندهای جز نابودی در انتظارش نخواهد داشت.
دیدگاهتان را بنویسید