پس از انقلاب حزب توده ی ایران سعی کرد که انقلاب از مرحله سیاسی که با سرنگونی دیکتاتوری خاندان پهلوی با موفقیت انجام شد، به مرحله اقتصادی- اجتماعی فرارویی کند. اصلاحات ارضی انقلابی و ضربه زدن به پایگاه طبقاتی بورژوازی داخلی از جمله گامهایی بود که می بایست فرارویی انقلاب به مرحله بعدی را تضمین کند. ولی رهبری برآمده از انقلاب ملی- دموکراتیک ما پس از آن که خود را از زیر امواج انقلابی توده ها نجات داد، به جای اجرای برنامه های غیرسرمایه داری، بورژوازی تجاری و سرمایه داری وابسته به زمین را در آغوش گرفت.
پلنوم هفدهم حزب چنین می نویسد:« هم اکنون عملکرد سرمایه داری تجاری و تا حد معینی سرمایه داری وابسته به زمین و مسکن این خطر را در مقابل چشم همه مردم قرارداده و ضرورت مبارزه همه جانبه برای ریشه کن کردن این تسلط غارتگرانه و محدود کردن فعالیت سرمایه در این زمینه ها را از طرف وسیع ترین اقشار جامعه ایران مطرح کرده است.»(ص ۱۱)
حزب تمام توان خود را برای تعمیق انقلاب به کار برد، ولی اکثریت حاکمیت جدید به رهبری خمینی با خیانت به مردم راه خدمت به بورژوازی را برگزید. پلنوم هفدهم می نویسد.
«با کمال تأسف دولت جمهوری اسلامی تاکنون بیشتر به نصیحت و موعظه پرداخته است و فکر می کند از اینرو می توان دزدان زالو صفت را تغییر ماهیت داد.»(ص ۱۷)
همانگونه که در بریده ارگان مرکزی حزب توده ی ایران در بالا می بینید، حزب از آنجایی که میدانست که مساله زمین، ریشه بحرانهای مختلف و دلیل اصلی درگیری در مناطق کردستان و ترکمن صحرا بود، فشار آورد تا اصلاحات ارضی انقلابی اجرا شود تا دهقانان به حق خود برسند. ولی خمینی طی فرمانی در سال ۱۳۵۹ دستور توقف اجرای بندهای «ج» و «د» قانون اصلاحات اراضی را صادر کرد.
دیدگاهتان را بنویسید