Author: فرهاد عاصمی

مقاله شماره: ۴۷ (۲۴/۰۸-۲۰۱۸)(۲ شهریور ۱٣۹۷ )
از این روست که نباید سخن دشمن کارانه خود را هنگام کوچک‌ترین امکان به نمایش گذاشت و به عنوان مدال«دمکراسی»خواهی به سینه زد. این گرفتار شدن در ترفند دشمن است که ما تنها ظاهر حیله های آن را در تلویزیون و یا در تبلیغات دیگر دیده و دریافته ایم. توده‌ای ها جانبداران استوار و نه دشمن کار هستند.
بدون تردید رهبری کنونی حزب توده ایران توانسته است تداوم مبارزه ی حزب طبقه ی کارگر ایران را پس از دورانی طوفانی و خطرناک پس از یورش به حزب و پیروزی ضدانقلاب در کشورهای سوسیالیستی ممکن و تأمین نماید. دورانی که با اتخاذ تصمیم های عجولانه و بالاکشیدن های فله ای رفقایی که می بایستی در مهاجرت خود را بشناسند و جایگاه خود را در حزب توده ایران بیابند، با بغرنجی های مضاعف روبرو شد.

مقاله شماره: ۴۷ (۱۸/۰۸-۲۰۱۸)(۲۷مرداد ۱٣۹۷ )
در طول تاریخ، حاکمان همیشه خود را دادخواهی منصف قلمداد کرده‌اند که مانند انوشیروان، در یک روز بیست هزار مزدکی را زنده بگور کرد و به قتل رساند، و خود را «انوشیروان دادگر» نامید. صلح خواهی خامنه ای نیز از چنین جنسِ تبلیغ حاکمان برخوردار است.

مقاله شماره: ۴۶ (۱۲/۰۸-۲۰۱۸)(۲۲مرداد ۱٣۹۷ )
مرحله ی ملی- دمکراتیک فرازمندی جامعه که حزب توده ایران میهن ما را در چنین مرحله ی رشد ارزیابی می کند، مرحله رشد سرمایه داری نیست، ولی هنوز سوسیالیسم هم نیست.
مضمون پدیده گذرایی مرحله ی ملی- دمکراتیک انقلاب را می‌توان با توجه به دو تعریف «صورتبندی اقتصادی- اجتماعی» و «فرماسیون» که مارکس در ارتباط با هستی اجتماعی برمی شمرد، دریافت.