سخن روز شماره ۵۱
۲ اسفند ۱۳۹۹، ۲۰ فوریه ۲۰۲۱
اینروزها که برخی روزن ها خود را نشان داد و امکان برخی مطالعه ها را ایجاد نمود، خبر جالبی دیده شد در ارتباط با بحث میان توده ای ها، به طور مشخص میان نظرات طرح شده توسط رفیق سیامک و رفیق ش. ب. امید. من نتوانستهام بحث ها را به طور منظم دنبال کنم، و یا بتوانم درباره ی آنها نظری یکپارچه داشته باشم.
خبر، نشست کوتاه گروه «آسائان»، کشورهای روسیه، ایران و ترکیه است در سوچی. در این نشست این گروه خواستار پایان دادن حملات اسرايیل به سوریه شده است. آنها این تجاوزات را در تضاد با «حق حاکمیت ملی سوریه» ارزیابی می کنند. سه کشور حملات را همچنین «خطری برای امنیت و آرامش» در منطقه ارزیابی می کنند. همزمان سه کشور این حملات را «دخالت از خارج از کشور بر روی صحبتها درباره ی قانون اساسی برای سوریه توسط مردم آن ارزیابی می کنند. آنها دخالت نظامی و غیرنظامی را کوششی به منظور تأثیر گذاشتن بر نتیجه ی بحثهای داخلی» می دانند.
پراگماتیسم انقلابی کارکرد حزب توده ایران در چنین شرایطی از چه سیاست واقعبینانه و به سود مردم میهن ما، مردم سوریه و کشورهای منطقه پیروی می کند؟
در این سیاست افشاگرانه، بحث در اینباره جایی ندارد که کدام لایه از حاکمیت ج ا به مواضع ضد امپریالیستی نزدیک شده است. بحث بر ضرورت جستجوی چنین حرکت مثبتی و نشان دادن کارکرد آن جایی ندارد.
نشان دادن رابطه ی سیاست نظامی تجاوزگرانه اسرائیل، با شکل به اصطلاح مسالمت آمیز اعمال نظر و برنامههای کشورهای خارجی که در تضاد با منافع ملی مردم سوریه و خلق ها و گروههای مختلف قومی آن قرار دارد، در شرایط کنونی مضمون سیاسست انقلابی- پراگماتیسمی حزب توده ایران را تشکیل می دهد.
دیدگاهتان را بنویسید