💰
برخیها لاشخوری سرمایه از سرچشمههای زمینی و بهرهکشی آن از نیروی انسانی را پدیدهای ناگزیر میدانند. آنها پیشرفت کشور را وامدار دلیری و خطرپذیری سرمایه میدانند. آنچه فراموش میشود، این است که سرمایه همیشه در پی بیشینهسازی سود خود است و در این راه حتی تکه نانی را بدون چشمانداز گسترش انباشت خود به کسی پیشکش نمیکند.
📈 سرمایه هیچگاه از رشد سیراب نمیشود. سرمایه بیرشد، چونان بیمار زمینگیری است که رگهایش از خون زندگی تهی شده و نفسهایش به شماره افتاده است. رشد، منطق ذاتی و همزاد سرمایه است و به همین دلیل، سرمایه برای پیوستگی رشد انگلی و تصاعدی خود به هر تلاشی دست میزند. اما رشد دیگر مانند گذشتههای دور آسان نیست. زمین از سرچشمههای پربار خود بسیار تهی شده است. گونههای بیشماری از جانوران و گیاهان قربانی شمشیر سنگدل رشد سرمایه شدهاند.
⚠️ با این همه، سرمایه بیخیال و بیغم، گردش همیشگی خود را دنبال میکند؛ جان میگیرد، خون میمکد، فربه میشود و سرمایهٔ بیشتر میزاید. سرمایه ارزشهای آفریدهشده را در خدمت شکوفایی انسان به کار نمیگیرد، بلکه چونان ویروسی، زندگی انسانها را آلوده میکند. کسانی که از «اقتصاد بازار آزاد» پشتیبانی میکنند، آیا در اندیشه منافع مردمند؟ نه! آنان پشتیبان منافع سرمایهداران بزرگ هستند! آنان از کسانی هواداری میکنند که با پیادهسازی برنامه نئولیبرالیستی امپریالیستی در ایران، شکاف طبقاتی را در کشور به ترسناکترین پرتگاه دگرگون کرده و میلیونها رنجبر شهر و روستا را در چنگال بینوایی گرفتار کردهاند.
دیدگاهتان را بنویسید