تازیدن به سوی پرت گاه نئولیبرالیسم با اسب “ضدامپریالیستی”!
سرنوشت غم انگیز کم و بیش یک سان دو انقلاب!

چاپ

مقاله ۲۰/۱۴۰۱
۲۵ شهریور ۱۴۰۱، ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲

نه هر آرزومند پیروزی امر نو به این آرزو دست می یابد. همه چیز چنان که در صفحات افسانه ها و حماسه ها می نویسند نیست. این جا کار به مراتب پیچاپیچ تر و بغرنجتر و گاه ناسوتی تر است، لذا همه کس را نیز تاب و توان این راه پرفراز و نشیب نیست. ولی سرانجام تنها و تنها این نیروها هستند که در زندگی خود یا پس از آن، ظفرمندان پرافتخار تاریخند. (احسان طبری: نوشته های فلسفی و اجتماعی-جلد ۱-صفحه ۳۵) 

پیش گفتار

هر کشوری که در راه پیش رفت اجتماعی و برپایی یک اقتصاد ملی گام بگذارد، بی درنگ با فشار سنگین امپریالیسم و لایه های بورژوازی انگلی در درون کشور خود روبرو خواهد شد. 

امپریالیسم با شیوه های گوناگون خواهد کوشید، تا مردم این کشور را از برگزیدن راه استقلال پشیمان کند. امپریالیسم میان این کشور و همسایگانش جنگ راه می اندازد؛ امپریالیسم با پرخاش گری دندان برای گاز گرفتن نشان می دهد؛ امپریالیسم تحریم می کند؛ امپریالیسم رهبران این کشورها را می ترساند؛ امپریالیسم رهبران پیش رو این کشورها را می کشد؛ امپریالیسم با هم کاری لایه های انگلی طبقه بورژوازی هدف های انقلاب را از درون تهی می کند؛ امپریالیسم با راه های گوناگون تلاش می کند که کشور تازه به استقلال رسیده را دوباره به بند و زنجیر خود گرفتار سازد؛ امپریالیسم می کوشد که جنگ درون مرزی بر پا کند؛ امپریالیسم می کوشد که به رهبران خرده بورژوازی انقلاب انگیزه برای کشتن کمونیست ها بدهد.     

بیش از چهل سال از انقلاب قهرآمیز ما گذشته است و بیش از بیست سال است که انقلاب پارلمانی بولیواری در ونزوئلا پیروز شده است. روبروی چشمان ما، سرنوشت غم انگیز انقلاب میهن ما دارد اکنون در ونزوئلا دوباره رخ می دهد.

نخست بگذارید به این بپردازیم که چگونه هدف های انقلاب بولیواری آرام آرام از درون تهی شد و پیروزی های بزرگ روزهای آغازین هرگز به دگرگونی های بزرگ اقتصادی- اجتماعی فرا نرویید. پس از آن بگذارید نگاهی داشته باشیم به هم سنجی روند شکست انقلاب در میهن ما و ونزوئلا. در پایان به بررسی پاسخ کمونیست های ونزوئلا در برابر پیروزی نیروهای راست بر انقلاب می پردازیم.  

دوران چاوز

حزب کمونیست ونزوئلا بی دریغ از رهبری انقلاب هوگو چاوز پشتیبانی استراتژی کرده بود. این حزب هم زمان با انجام وظیفه سوسیالیستی خود، نیاز به اتحاد در”جبهه ملی میهنی گسترده” را برای آزادی ملی دریافت و حتا گام به هم کاری با یک بخش از “بورژوازی ملی غیرانحصارگرا، و غیر وابسته به سرمایه امپریالیستی” گذاشت.

در آغاز هدف این هم کاری و پشتیبانی از دولت های چاوستا، برای هم آهنگی نبرد با امپریالیسم به نمایندگی ایالات متحده و بورژوازی “سنتی” ونزوئلا، و در راه نیرومندتر کردن روند آزادی ملی بود. در این هنگام، طبقه کارگر باید نیروی سیاسی را انباشته می کرد و به حقوق کارگری و اجتماعی خود دست می یافت، بی آن که با برجسته کردن تضاد کار و سرمایه در برابر دولت انقلابی بایستد — زیرا به دید کمونیست ها، هدف بنیادی این دوره پیش رفت نیروهای تولیدی برای فراهم کردن پایه های مادی برای گذار آینده به سوسیالیسم بود.

در این دوره حزب با پذیرش برنامه کلان دولتی چاوز، به انتقادهایی از «پول خواری» و «بوروکراسی» در دستگاه دولتی بسنده می کرد که در چارچوب «وحدت میهنی گسترده ضد امپریالیستی» و سیاست اتحاد و انتقاد جای می گرفت.

در دوره چاوز، مردم ونزوئلا تا اندازه ای از روند اصلاح های پیش رو بهره مند شدند، پخش درآمد نفت میان توده های رنج و پر توان کردن حاکمیت ملی از کارهای درست دوره چاوز بود.

شرایط پس از مرگ چاوز  

پس از پیروزی مادورو در انتخابات ریاست جمهوری آوریل ۲۰۱۳، حزب کمونیست  پیشنهادهای اقتصادی مانند زدایش (حذف) مالیات بر ارزش افزوده، آغاز ملی کردن بازرگانی برون مرزی، افزایش مالیات بانک ها و برداشتن کمک ارزی به بورژوازی را پیش گزاری کرد. با این همه، این حزب کمونیست حتا گفتمان رسمی دولت در باره ی «جنگ اقتصادی» و پیامدهای آن مانند نرخ تورم بالا و کمبود کالا را تا اندازه ای پذیرفت، اگر چه که مایه کاهش راستین ( واقعی) دست مزدها شد. در این دوره حزب به درخواست “زندان برای سفته بازان، گران فروشان و  فاسدان”، که زیان به توان اقتصادی کشور می رساندند و می خواستند که روند سیاسی و اجتماعی را به پس برانند بسنده می کرد. حزب به توده ها می گفت که رویارویی با امپریالیسم و پای گاه طبقاتی درونی آن هزینه دارد و از دولت می خواست که روشن تر این چالش ها را برای مردم باز کند.   

با این همه، دولت مادورو زیر فشار نیروهای راست و امپریالیسم آرام آرام به سوی پذیرش اقتصاد نئولیبرالیستی روی آورد.

راستش این است که سیاست های اقتصادی و کارگری دولت، به ویژه از سال ۲۰۱۸، سوگیری نئولیبرالیستی روشن داشته است. دولت اندک اندک سازوکار«بازار آزاد» را فرمان روای اقتصاد کشور کرد و شرایط شایسته ای برای بیش سازی سودآوری سرمایه داران فراهم کرد؛ نقش بازرسی دولت در اقتصاد را بسیار کاهش داد، هم زمان شرایط کار کارگران بدتر و دست مزدها کم تر شد؛ چانه زنی و قرارداد گروهی از میان  برداشته شد.

به دین گونه، دولت نیکولاس مادورو تلاش کرد که بحران و پیامدهای تحریم امپریالیست ددمنش را با کاهش مالیات سرمایه داران و فراهم کردن ارزان ترین نیروی کار در قاره امریکا و شاید در جهان برای خشنودی سرمایه داری برون مرزی و بورژوازی انگلی درون مرزی (که دولت آن را «بورژوازی انقلابی» نامیده است) چاره جویی کند.

رهبری حزب کمونیست زیر فشار توده های حزبی در سال ۲۰۱۸، پیمان نامه ای با دولت مادورو بست که در آن پیشنهاد شد که تلاش برای استواری پیمان های رسمی و برخورداری از حقوق اجتماعی و بالا بردن دست مزدها از سیاست های بنیادی دولت شود. ولی دولت مادورو چند ماه پس از آن “برنامه بهبود اقتصادی، رشد و رفاه” را آغاز کرد که دربرگیرنده کاهش نرخ پول ملی، آزاد سازی قیمت ها، بخشش تعرفه ها برای بازرگانان، و زدایش (حذف) مالیات بر درآمد برای شرکت دولتی نفت و گاز ( PDVSA) و هم کاران سرمایه فراملی آن بود.  پس از آن قانون کارگر واپس گرایانه بر پایه یادداشت (memorandum) ۲۷۹۲، برنامه ریزی شد.  

پیاده کردن یادداشت ۲۷۹۲ در روند دور شدن  حزب کمونیست از دولت برجسته بوده است، چرا که کاهش راستین دست مزد طبقه کارگر، و دیگر برنامه های واپس گرایانه ضد کارگری را گسترش داد. پیامدهای ناگوار یادداشت ۲۷۹۲ برای طبقه کارگر، برون کردن (اخراج) آسان از کار و از میان برداشتن حق اعتصاب بوده است. سرمایه داران از سال ۲۰۱۸ با پرداخت ماهانه بین ۳۰ تا ۵۰ دلار کوپن، مایه گریز نیروی کار به بخش های دیگر و یا حتا کوچ کارگران به کشورهای دیگر شده اند.    

کاهش زمان پرداخت کمک هنگام بیماری و روزهای تعطیل، افزون کاری و شب کاری نیز از پیامدهای یادداشت ۲۷۹۲ بوده است.  در پی کم ارزش شدن پول ملی، کارگران بخش دولتی برای خواست قراردادهای گروهی و افزایش دست مزد در بسیاری از جاها تظاهرات برگزار کرده اند. در پاسخ به این خروش گسترده کارگری، دولت در چندین شرکت قراردادهای گروهی تازه ای میان وزارت کار و فدراسیون زرد اتحادیه کارگری بولیواری هوادار دولت بست.

پاسخ های اتحادیه های کارگری به یادداشت ۲۷۹۲ در خود سال ۲۰۱۸ به رهبری (Intersector Workers of Venezuela) (آی تی وی) آغاز شد. حزب کمونیست  در آی تی وی شرکت نکرد، اما بخش های سیاسی و اتحادیه ای آن با این جبهه کارگری هم کاری کردند. اگرچه حزب کمونیست آی تی وی را به زیر رهبری «چپ ضد چاوستای» می دانست، ولی شرکت رهبران کارگری را پذیرفت.

یکی دیگر از دلیل های نداشتن دل بستگی حزب کمونیست به هم کاری با دولت، سیاست کشاورزی دولت است. دولت زمین های پخش شده را از دهقانان پس گرفت و به زمین داران پیشین و نوین واگذار کرد. خود دولت می گوید که زمین ها را به «بورژوازی انقلابی» داده است. در درگیری اکتبر ۲۰۱۸  میان دهقانان با نیروهای دولتی رهبر دهقانان و عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست  لوئیس فاجاردو (Luis Fajardo) کشته شد که آدم کش آن هنوز آزاد است و شناسایی نشده است.

میان سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، پاسخ مادورو به سازمان دهی خشم توده ها از سوی حزب کمونیست، بزه (جرم) انگاری اعتراض های کارگری به ویژه در صنعت نفت، صنعت فلزسازی، بخش های دولتی و بهداشت و آموزش و پرورش بود. بسیاری از رهبران سندیکاها و اتحادیه ها یا به کنار زده شدند و یا تن به بازنشستگی به زور دادند. حزب کمونیست ترس از این دارد که سرانجام روند تنگ کردن کنش های سیاسی برای مارکسیست- لنینیست ها به پیروزی فاشیسم کشیده شود. 

دولت مادورو در لجن زار نئولیبرالیسم  چنان فرو غلتید که با هم کاری مکزیک دست گدایی به سوی نهادهای مالی امپریالیسم هم دراز کرد. هم کاری میان مکزیک و ونزوئلا به سود لایه های بورژوازی انگلی این دو  کشور با هم است. حزب فرمان روای مکزیک سال ها سرکرده پیاده کردن تحریم امپریالیست ها علیه ونزوئلا بوده است، و دولت مادورو با پیاده کردن “قانون ضد تحریم” که ناسازگار با قانون اساسی است به خصوصی سازی های بی شرمانه و دادن سرچشمه و سرمایه مردم به سرمایه انحصاری فراملی دست زد.

هر دو کشور برای برداشتن گام هایی هم کاری خواهند کرد که تا ونزوئلا بتواند با حقوق ویژه به کمک های صندوق بین المللی پول دست رسی پیدا کند که به سخنی دیگر بازگشت ونزوئلا به “هم کاری” با نهادهای مالی زیر بازرسی امپریالیسم امریکا است. به دید حزب کمونیست این حق ونزوئلا است که با صندوق بین المللی پول هم کاری داشته باشد، ولی آیا کسی است که از شرایط وام دادن نهادهای امپریالیستی مانند صندوق بین المللی پول، بانک جهانی زیر فرمان روایی امپریالیسم ایالات متحده و اروپا آگاه نباشد؟  

دولت نیکولاس مادورو به خوبی می داند که رفتن به سوی این نهادها سرسپردگی به سیاست های امپریالیسم را به هم راه خود دارد. از سوی دیگر هواداران راست گرای امپریالیسم از درخواست دولت از صندوق بین المللی پول پشتیبانی می کنند، زیرا می داند که این نزدیکی به سود سرمایه فراملی و درون مرزی خواهد بود. بدین گونه، دولت مادورو با پذیرش پیمان مکزیک، هم زمان سرسپردگی به امپریالیسم را هم پذیرفت. 

شکست انقلاب و کاربرد گفتمان ضدامپریالیستی

امپریالیسم در هر دو کشور، با تحریم، درگیری با کشورهای هم سایه، کشتن رهبران پیش رو، فشار به خرده بورژوازی سازش کار و سازمان دهی بورژوازی انگلی در درون آرام آرام دست آوردهای انقلاب را نابود کرد.

همان گونه که می بینیم دستور کار امپریالیسم برای شکست انقلاب های ملی- دموکراتیک کم و بیش یک سان است.

در هر دو کشور پس از پیروزی نیروهای راست، رهبری انقلاب زمین ها را از کشاورزان پس گرفت و به زمین داران بزرگ سپرد (بند ج و د به دستور خمینی هرگز پیاده نشد)؛ به حقوق کارگران دست یازی شد (توکلی آغازگر این برنامه در جمهوری اسلامی بود)؛ به چپ های انقلابی یورش برده شد؛ برنامه ریزی و پیاده سازی اقتصاد نئولیبرالیستی آرام آرام آغاز شد (دولت سازندگی رفسنجانی آغازگر این برنامه در جمهوری اسلامی بود)؛ با کمک هم سایگان پیوند با نهادهای امپریالیستی هم چون صندوق بین المللی پول آغاز شد (اوج این پیوند در دوران آقای احمدی نژاد در جمهوری اسلامی بود) ووو. 

امپریالیسم از تلاش های خود هرگز دست بر نمی دارد و تا رهبری برآمده از انقلاب سرسپردگی بی چون و چرا را نپذیرد، این گونه فشار ها دنبال خواهد شد.

ونزوئلا هم مانند ایران هنوز در چنبره امپریالیسم است. بیش تر پای گاه های جنگی برون مرزی ایالات متحده در نیمکره غربی در آمریکای مرکزی و دریای کارائیب ساخته شده اند. دولت های گوناگون امریکا برای افزایش فشار بر ونزوئلا، کشتی‌های جنگی نیروی دریایی آمریکا را پیوسته به دریای کارائیب فرستادند و هم چنان می فرستند. امپریالیسم، کشور همسایه ونزوئلا کلمبیا را انگیزش داد تا یک جنگ مرزی با ونزوئلا را آغاز کند. امپریالیسم برای کارساز بودن تحریم ها علیه ونزوئلا از مکزیک کمک گرفت. امپریالیسم علیه چاوز و مادورو کودتا کرد که خوش بختانه شکست خورد.

این روی دادها هم گان رخ داده است. ولی با پیروزی لایه های بورژوازی انگلی که دستگاه فرمان دهی کشور را هم اکنون در دست خود دارند، تضاد طبقاتی میان رهبری برآمده از انقلاب و امپریالیسم از میان برداشته شد؛ هر دو خواهان راه رشد سرمایه داری آن هم به ددمنشانه ترین شیوه نئولیبرالیستی هستند. این روند را ما هم در جمهوری اسلامی دیده ایم و هم اکنون در ونزوئلا هم می بینیم.

اما رهبری هر دو کشور برای سرپوش گذاشتن روی پیامدهای ناگوار اقتصاد نئولیبرالیستی به کاربرد گفتمان ضدامپریالیستی نیاز دارند و برای همین آن را هم چنان دنبال می کنند. رهبری “سوسیالیست” ونزوئلا هم مانند سران جمهوری اسلامی در این جا و آن جا به سخن رانی های آتشین “ضدامپریالیستی” می پردازد، اگر چه که هم زمان چهار نعل به سوی دوزخ نئولیبرالیسم می تازد. 

نیکلاس مادورو هشدار داد که تبانی و ساخت و پاخت علیه دولت او با پشتیبانی ایالات متحده هم چنان دنبال می شود. مادورو در سخنرانی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۰ آمریکا را بزرگ ترین خطر برای صلح جهانی خواند.  مادورو هنگام انتخابات منطقه ای و محلی ونزوئلا در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۱ از رای دهندگان خواست تا “علیه امپریالیسم آمریکا رای دهند.” مادورو تا آن جا پیش رفته است که حتا کمونیست ها را نیز گماشته امپریالیسم می خواند. مادورو در سخن رانی خود مردم را نه از راست گرایان بلکه از کمونیست ها ترساند و گفت: «… دیده بان (مراقب)  آن کسانی باشید که  خود را مارکسیست-لنینیست می نامند و خود را چاوستا تر از چاوز می بینند. چون دست امپریالیسم آمریکا پشت سر آنهاست.”

هم سنجی جمهوری اسلامی ایران با جمهوری بولیواری ونزوئلا

هم اکنون دولت های هر دو کشور با هم کاری راست گرایان، کم و بیش دست آوردهای پیش رو گذشته را برچیدند و به جای آن روندی از اقتصاد  نئولیبرال واپس گرایانه با خصوصی سازی، مقررات زدایی، بهره کشی بیش از آن اندازه از طبقه کارگر، خشونت علیه کارگران و رنج بران و پیش آهنگان آن ها، ستم دولتی، سیاست های ضد دموکراسی، فساد بی بند و بار و رانت خواری از درآمد نفت را پیاده کردند.

تا زمانی که رهبری انقلاب کم و بیش به هدف های انقلاب وفادار بود، حزب کمونیست ونزوئلا هم مانند حزب توده ی ایران از سیاست اتحاد و انتقاد پی روی می کرد. هنگامی که نشانه های چرخش به راست آشکار شد، دید حزب کمونیست ونزوئلا هم به هم کاری با دولت خود، مانند سیاست حزب توده ی ایران در برابر جمهوری اسلامی دگرگون شد.   

مردم رنج بر ونزوئلا مانند توده های رنج کش میهن ما در میان آتش فراگیر و ویران گری گیر افتاده اند.  از یک سو بحران ساختاری انباشت شده از اقتصاد رانتی وابسته، از سوی دیگر پرخاش گری امپریالیستی که به توده ها ضربه سختی زد و می زند، از سوی دیگر دولتی که دوست بورژوازی و نو سرمایه داران و یا در دست بورژوازی انگلی است و راه برون رفت دیگری فرای در پیش گرفتن راه اقتصادی نئولیبرالیستی و سپردن کشور به سرمایه برون مرزی و فدا کردن ستم گانه طبقه کارگر و دیگر رنج بران در برابر گرانی و فروپاشی سیستم اقتصادی نمی بیند.    

سیاست های دولت در هر دو کشور تنها در راه پاسداری از منافع سرمایه خصوصی درون مرزی و برون مرزی برنامه ریزی شده است.  بورژوازی درون مرزی هم راه با بورژوازی برون مرزی خواهان دنبال کردن سیاست اقتصادی بورژوا-لیبرال هستند که هزینه بحران سرمایه داری و پیامدهای تحریم های غیرقانونی امپریالیستی را بر دوش طبقه کارگر و دیگر مردم رنج بر می اندازد.  

روشن است که در هم سنجی با آن چه که در جمهوری اسلامی گذشته است، حزب کمونیست ونزوئلا اگر چه زیر فشار بسیار، ولی هم چنان آزاد است. سندیکاهای کارگری اگرچه زیر فشار، ولی هم چنان آزادند. برای دستگاه دولتی ونزوئلا سخت است بستن درهای سندیکاها و حزب کمونیست، هنگامی که راست گرایان دست رسی به هر گونه رسانه ای برای رساندن پیام خود دارند. برای همین، در هم سنجی با آن چه که در میهن ما گذشته است، می توان گفت که هنوز نبرد “که بر که” در ونزوئلا پایان نیافته و روند شکست انقلاب به سرانجام خود نرسیده است.  

با این همه، راستش این است که جنگ از سوی بورژوازی انگلی چند گاهی است که آغاز شده است؛ برای هم وار سازی راه رشد سرمایه داری،هم وندان و رهبران حزب کمونیست دست گیر، زندانی و کشته می شوند.

حزب کمونیست با این که از همه ی راه های صلح آمیز برای برگشت به هدف های نخستین  انقلاب بهره برداری می کند، ولی خود را هم زمان برای یک جنگ سراسری با بورژوازی انگلی آماده می کند.

 پاسخ حزب کمونیست ونزوئلا به چرخش به راست

حزب کمونیست ونزوئلا با پاسبانی از استقلال طبقاتی- ایدئولوژیک، سیاسی و سازمانی خود در برابر پرخاش گری امپریالیستی آمریکا و اروپا ایستادگی می کند. هم زمان در برابر سیاست های اقتصادی نئولیبرالیستی در زمینه صنعت و کشاورزی که رئیس جمهور نیکولا مادورو آن را به سود سرمایه داران و زمین داران پیاده می کند نیز می ایستد.

حزب کمونیست خواستار یک نیروی ارگانیک بزرگ و جنگ جو با تئوری استوار، با آگاهی روشن طبقاتی، میهنی و انترناسیونالیستی، با انضباط آگاهانه و آهنین، پیوند نزدیکی با کارگران، و توده های مردمی است که بتواند به انجام وظیفه پیشتاز انقلابی طبقه کارگر و دیگر رنج بران بپردازد. حزب می خواهد از ظرفیت سیاسی، ارگانیک و لجستیکی برای عمل با استقلال طبقاتی در برابر بورژوازی انگلی پرتوان که نهادهای اقتصادی و سیاسی را در دست دارد برخوردار باشد. حزب می خواهد در هر زمینه آمادگی پشتیبانی از طبقه کارگر و مردم تنگ دست و رنج بر کارگر شهر و روستا را داشته باشد، و برای برون رفتن از  دشواری ها راه حل انقلابی بیابد.

در برابر دشواری هایی که بورژوازی کشور، بحران، سیاست نئولیبرال ها و پرخاش گری امپریالیستی برای مردم آفریده است،  حزب کمونیست نمی گوید که باید در کنار بورژوازی انگلی کشور علیه امپریالیسم ایستاد، بلکه می گوید که باید به ساختن یک آلترناتیو انقلابی مردمی پرداخت. می توان راهی را برای برون رفت یافت که به سود رنج بران و لایه های تنگ دست مردم باشد.

در این زمینه برای سازمان دهی انقلابی ناخشنودی ها، حزب کمونیست زیر فشار پای گاه طبقاتی خود، اتحاد انقلابی مردمی (APR) را هم راه با دیگر حزب ها و سازمان های پیش رو، در اوت ۲۰۲۰ برپا ساخت.

حزب کمونیست می خواهد با سازمان دهی توده ها در این جای گزین انقلابی مردمی در برابر پرخاش گری امپریالیسم ایالات متحده و نیروهای راست هوادار در درون مرز، و هم زمان در برابر رهبری دولت که پیاده کنند اقتصاد نئولیبرالیستی و ضد طبقه کارگر و توده های مردمی که تنها به سود سرمایه انگلی و بورژوازی بوروکراتیک فاسد است بایستد.  

در سال های گذشته فشار نیکولا مادورو رئیس جمهوری به حزب کمونیست، به ویژه پس از آن که  حزب کمونیست  و دیگر سازمان ها در  جنبش مردمی انقلابی و چپ به ساختن آلترناتیو انقلابی مردمی (APR) پرداختند، بیش تر شده است. دولت از هر بهانه ای برای بستن راه های دست رسی حزب به رسانه همگانی سود می جوید.

حزب کمونیست ونزوئلا، مانند رفیق جان داده دلاور ما رفیق مهرگان که می پرسد که آیا “در قشون زحمتکشان” هستید، از رئیس جمهور مادورو می پرسد، چالش راستین این است که آیا شما با طبقه کارگر هستید یا با سرمایه داری؟

پایان سخن

اگر در دوره آغازین انقلاب، زیر فشار توده ها و در فضای شور و شادی انقلاب، کارهای پرارزشی به سود رنج بران و تنگ دستان انجام شد و با تنگ کردن سودورزی بورژوازی انگلی گام های درستی به سوی برپایی یک اقتصاد مستقل ملی برداشته شد، ولی امروز برنامه اقتصادی نئولیبرالیستی دولت های هر دو کشور علیه طبقه کارگر و توده های رنج و علیه منافع ملی است.

روشن است که پیاده کردن اقتصادنئولیبرالیستی با ایستادگی طبقه کارگر و حزب آن روبرو خواهد شد و برای همین برنامه ی بورژوازی انگلی در هر دو کشور نابودی “چپ”انقلابی است.      

کسانی که فروکاست گرایانه (reductionistic) یورش به کمونیست ها را به سرشت مذهبی رهبران انقلاب پیوند می دهند، نقش پای گاه طبقاتی این رهبران را از یاد می برند. تردیدی نیست که باور به پاداش آن دنیایی و گرفتن کلید بهشت برای کشتن خدانشناسان کشتار دگراندیشان را برای رهبران جمهوری اسلامی آسان تر کرد، ولی دلیل بنیادی آن پاسبانی از منافع طبقاتی خود بوده است. همان گونه که می بینیم، رهبران حزب سوسیالیست ونزوئلا مذهبی های واپس گرا نیستند، ولی برای پاسبانی از منافع طبقاتی خود به همان کار دست می یازند که جمهوری اسلامی پیش از آن کرده است. آن ها هم به دست گیری کمونیست ها می پردازند؛ آن ها هم کمونیست ها را جاسوس می دانند؛ آن ها هم کمونیست ها را می کشند.  

سیاست های دو حزب کمونیست در برابر رهبری بر آمده از انقلاب و پس از شکست انقلاب (در ونزوئلا اخگر امید برگشت کم سو، ولی هنوز خاموش نشده است) نیز از همانندی شگفت انگیزی برخوردار است. این همانندی ریشه در کاربرد نوآفرین مارکسیسم- لنینیسم دارد که به حزب کمونیست می آموزد که در دوران پس از پیروزی سیاسی انقلاب ملی- دموکراتیک با سیاست اتحاد و انتقاد به خرده بورژوازی کمک کند تا انقلاب از پیروزی سیاسی فراروید به دگرگونی های اقتصادی- اجتماعی به سود طبقه کارگر و دیگر رنج بران. باز هم این آموزه های مارکسیست- لنینیستی می گویند که پس از پشت کردن خرده بورژوازی به هدف های انقلاب و در پیش گیری خط اقتصادی روشن سرمایه داری، باید در برابر این کژروی که به شکست انقلاب انجامیده است جانانه ایستاد.

آیا با آگاهی از سرنوشت غم انگیز این دو انقلاب باید دست از پیکار کشید؟ نه! زیرا

“اين جنبش را اگر هزاران بار نيز در خون مدفون سازيد، مانند سمندر رستاخيز می‌کند و نخواهيد توانست سرانجام نابود کنيد. ” (احسان طبری)