📌
🕯️ زخمی که التیام نیافته
فاجعهٔ شهریور ۶۷، ضربهای بود که هنوز تودهایها از آن راست نشدهاند. هزاران رهبر و پیشاهنگ طبقهٔ کارگر به دار آویخته شدند و حزب توده، هرگز نتوانست قامت راست کند. این ضربه، نه فقط یک شکست تاریخی، بلکه یک ترومای جمعی بود که پیوند نسلها با آرمان کمونیستی را گسست. امروز، هرگونه صحبت از بازسازی جنبش، باید با پذیرش این ترومای تاریخی و تلاش برای التیام آن آغاز شود.
🌀 دو شاخهٔ سردرگمی
یک جناح به بورژوازی حاکم پیوست و دیگر جناح باور به امپریالیسم را از دست داد. اولی، مبارزه را به نبرد با امپریالیسم تقلیل داد و دومی، همه چیز را به پای ا دیکتاتوری گذاشت و از نقد طبقاتی غافل شد. هر دو، کارگر را از مرکز خارج کردند. امروز، تارنگاشت تودهایها تنها گروهی است که خط دیالکتیکی حزب را دنبال میکند و سعی دارد همزمان علیه امپریالیسم و علیه بورژوازی حاکم بجنگد، بدون اینکه یکی را فدای دیگری کند. ما بر این باوریم که تنها راه برونرفت از این سردرگمی، بازگشت به اصول مارکسیسم-لنینیسم و نبرد طبقاتی است.
🔻 بازخوانی تاریخ، وظیفهٔ امروز
بازخوانی تاریخ، شخصیتزدایی، تضاد خط کنگره و رسانهها، خاموشی کمونیستها، و ناباوری به امپریالیسم، طرفداری از یک جناح بورژوازی در حاکمیت، بر طبل نبرد که بر که کوبیدن، همه نشانههای یک بحران عمیقاند. اما بحران، خود آغازی برای دگرگونی است. اگر تودهایها بتوانند از این سردرگمی عبور کنند و به ریشههای طبقاتی خود بازگردند، هنوز امید برای نبرد رهاییبخش وجود دارد. شرط این کار، شجاعت در نقد خود، وفاداری به تاریخ، و باور به آیندهای است که بدون کارگر و رنجبر، معنا ندارد. ما فریاد میزنیم که باید از این خواب سنگین بیدار شد و برای بازسازی جنبش طبقاتی و ضدامپریالیستی، از همین امروز آغاز کرد.
دیدگاهتان را بنویسید