سرمایه داری در تلاش است که اندیشه توده ها را از راه یابی چاره های ریشه ای به دور کند و این گونه وانمود کند که چالش آب و هوای را می توان با فن آوری، نوآوری، رفتار خرید و بازار حل کرد. ناسازگاری اشکار میان روی کرد سبز سوسیالیستی و دیگر روی کردهای زیست محیطی این است که بینش سبز سوسیالیستی می گوید که تا زمانی که سیستم سرمایه داری هست، گرایش بنیانی جامعه به سوی نابودی محیط زیست می رود.
همان گونه که می بینیم، سبزها نه تنها چیزی از سرنگونی نظام سرمایه داری نمی گویند، بل که از بن واژه سرمایه داری را هم در پیوند با برنامه های سبز خود به کار نمی برند. باز هم نیاز به یادآوری کرد که بیش تر سبزها، خواهان فرستادن جنگ افزار به اوکرایین هستند، اگر چه که گزارش خود سازمان ملل می گوید که جنگ بدترین دشمن محیط زیست و گونه های زیستی است.
با این همه، نباید فراموش کرد که بخشی از رهبری و بخش بزرگی از تنه جنبش سبز روشن اندیشانی هستند که ریشه در خرده بورژوازی دارند. برای همین، نباید سیاست اتحاد و انتقاد را هنگام خرده گیری به این نیروها فراموش کرد.
به زبان دیگر، نبرد طبقاتی در جامعه سرمایه داری، نبرد ضدامپریالیستی و نبرد برای جلوگیری از دگرگونی های آب و هوایی، سویه های گوناگون یک نبرد هستند و نمی توان یکی را از دیگری جدا کرد. تلاش برای برپایی یک محیط زیست پایدار در میهن ما نیز، با نبرد طبقاتی علیه بورژوازی انگلی و روبنای ولایت فقیهی آن گره خورده است. نمی توان بدون نبرد علیه کسانی که برای آزمندی و پول اندوزی گیاهان، جانوران ما را نابود و مردم ما را بیمار کردند، محیط زیست را نجات داد.
بیشتر بخوانید: https://tudehiha.org/fa/16240
دیدگاهتان را بنویسید