اقتصاد سوریه بیشتر بر پایه کشاورزی، به ویژه تولید پنبه، گندم و دانههای روغنی، و همچنین نفت بود. اگرچه نفت در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سرچشمههای بنیانی درآمد کشور شد، ولی اقتصاد همچنان بر پایه بخش کشاورزی و صنعت خُرد بود. در آغاز، حافظ اسد سیاستهای سوسیالیستی مانند و غیرسرمایهداری را در پیش گرفت که دربرگیرنده ملیسازی صنعتهای کلیدی مانند نفت، بانکها، و صنعتهای بزرگ بود.
دولت بخشهای گوناگون اقتصادی، مانند کشاورزی، انرژی و صنعت، را در دست خود داشت و بیشتر شرکتها و نهادهای بزرگ هم زیر بازرسی دولت بود. همچنین زمینهای کشاورزی بزرگ پس از انجام برنامههای اصلاحات ارضی به مالکیت دولت درآمدند و بخشی هم میان کشاورزان تنگدست پخش شدند. دولت برنامههایی برای پشتیبانی از کشاورزان کوچک و پایهگذاری کشتزارهای دولتی بزرگ برای خودکفایی پیاده کرد.
در دوران اسد، دولت سوریه کنترل بر بازرگانی برونمرزی داشت. سیاستهای اقتصادی حافظ اسد به سوی خودکفایی میرفت، به گونهای که بسیاری از فراوردههای کشاورزی و صنعتی در درون کشور تولید میشدند. صنعت نفت یکی از مهمترین سرچشمه درآمدی دولت سوریه و زیر کنترل دولت بود. صادرات نفت، به ویژه در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، بخش بزرگی از درآمدهای ارزی کشور را فراهم میکرد. دولت سوریه در دوران حافظ اسد به فراهم کردن خدمات اجتماعی مانند بهداشت، آموزش و مسکن برای بخش بزرگی از جامعه پرداخت. دولت با برنامههای اقتصادی گوناگون مانند پایهگزاری صنعتهای بزرگ دولتی و برنامههای آبادانی بیکاری را کاهش داد.
پس از فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم، در سوریه در دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، “اصلاحات اقتصادی” نئولیبرالیستی آغاز شد، مانند “آزادسازی اقتصادی”، که چالشهای فراوانی برای مردم تنگدست و لایههای پایینی فراهم کرد.
پس از درگذشت حافظ اسد در سال ۲۰۰۰، بشار اسد رییسجمهور سوریه شد. او در آغاز برخی اصلاحات سیاسی را انجام داد، ولی نئولیبرالیسم اقتصادی را دنبال کرد و حتا افزایش داد.
دیدگاهتان را بنویسید