🚨
🌐 🔻
⚖️ هر نقدی بر جمهوری اسلامی ایران، ایدئولوژی یا نخبگان حاکم بر آن وارد باشد، اما یک واقعیت بنیادین باقی میماند: علی خامنهای رهبر یک کشور عضو سازمان ملل متحد بود که تقریباً تمامی جامعه بینالمللی او را به رسمیت میشناخت. او یک مشارکتکننده قانونی در روابط بینالملل بود، و این شامل مذاکرات سیاسی مستمر با همان طرفهایی میشد که نهایتاً این حمله را ترتیب دادند.
💥 نابودی هدفمند رهبری یک کشور توسط دولتی دیگر، بهعنوان یک سیاست مدون، نقطهعطفی بنیادین در سیاست جهانی است. این صرفاً یک قسمت دیگر از تغییر رژیم نیست. حتی در مقایسه با سرنوشت فجیع قذافی یا صدام حسین نیز تفاوت آشکار است. قذافی توسط مخالفان لیبیایی در جریان فروپاشی داخلی کشته شد؛ صدام پس از محاکمهای توسط دادگاهی عراقی اعدام شد، هرچند آن محاکمه هرقدر هم ناقص بوده باشد.
🔫 اما ماجرای خامنهای متفاوت است. این اقدام شبیه روشی است که اسرائیل علیه رهبران حزبالله و حماس بهکار گرفته: حذف مستقیم توسط نیروی خارجی، بدون واسطه، بدون چارچوب حقوقی و بدون پوشش دادن به آن با ظاهر فرآیندهای داخلی.
⚠️ آنچه در اینجا در حال فروپاشی است، باقیمانده سازوکارهای بازدارنده در روابط بینالملل است که از دورانهای پیشین به ارث رسیده بودند.
دیدگاهتان را بنویسید