📌
جوانان کوبایی و رهبری کشور گرد هم آمدند تا هشتم اکتبر روزی که چه‌گوارا در نبرد جان باخت را گرامی بدارند. فضا سرشار از احساس و اندیشه‌ی انقلابی بود.
« چه‌گوارا نمرده است؛ تکثیر شده است.» این سخن دیاس-کانل، دبیر اول حزب کمونیست و رئیس‌جمهور کوبا، درست بود: هر جوانی که آن روز سخن گفت، گواهی بود بر اینکه نسل تازه برخاسته تا تاریخ بسازد.
📚 پیام چه‌گوارا به جوانان: «همیشه شورشی باشید؛ هرگز به وضع موجود راضی نشوید.»
🕯 دایلی سانچس، مورخ، هشتم اکتبر را روزی بسیار ویژه خواند. به گفته او، چه همواره زنده است و «مسئولیت تاریخیِ حضورش را در میان نسل‌هایی که پیوسته از نو زاده می‌شوند، بر دوش می‌کشد.»
💊 دیاس-کانل افزود: چه‌گوارا از رنج هر ستمدیده‌ای متأثر می‌شد و همین او را به بالاترین سطح همبستگی—انترناسیونالیسم پرولتری—رساند.
✊ دانشجویی فلسطینی از غزه از سفر چه به سرزمینش گفت و از داروهایی که مردمش برای بیمارستان‌های کوبا فرستاده‌اند. او رئیس‌جمهور را در آغوش گرفت و گفت: «با این کار، کوبا را در آغوش گرفتم.»
🌹 دیاس-کانل در پایان تأکید کرد که بزرگداشت چه‌گوارا امسال، در سال صدمین سالگرد فیدل کاسترو، معنایی ویژه دارد. او از دوستی چه‌گوارا و فیدل گفت؛ از نامه خداحافظی چه و از سخن فیدل: «هنوز چه‌گوارا را در خواب می‌بینم.»
🔥 « چه‌گوارا بودن بسیار دشوار است،» اما همین آرزوی شباهت به او انسان را به فضیلت‌هایش نزدیک می‌کند. رئیس‌جمهور یادآور شد: «مردمی هستند که نمی‌فهمند ما چگونه مقاومت می‌کنیم» اگر چه در این فضای خصمانه‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم بود، چه می‌کرد؟
پاسخ را باید در میراث چه‌گوارا جست: سر خم نکردن در برابر امپراتوری.
🕊 «ما باید مفاهیم انسان جدید را بازخوانی کنیم.» و در برابر جنگ خصمانه، با روحی گواریستی نتیجه گرفت: «امروز زمان مبارزه است؛ آینده از آنِ ماست.»
دیدگاهتان را بنویسید