📉
💰 مرکز آمار ایران می‌گوید متوسط درآمد ماهانهٔ خانوار شهری از ۴۰ میلیون تومان گذشته است. اما پشت این عدد، حقیقتی تلخ پنهان است: ۵۴ درصد این درآمد غیرشغلی است و بخش بزرگی از آن اساساً پول نقد نیست. در آمار بانک مرکزی، حدود یکسوم درآمد ناخالص خانوار شهری ماهیت غیرپولی دارد . یعنی خانوادهای که در خانهٔ خودش زندگی میکند، در دفاتر آماری «درآمد» دارد، اما در جیبش پولی نیست.
🏥 همین طبقهٔ متوسط را نابود کرده است. خانوادهای که روی کاغذ ۴۰ میلیون درآمد دارد، وقتی به بیمارستان میرود یا باید دارو بخرد، نمیتواند با «ارزش اجاری خانه» هزینهٔ درمان را بپردازد. خانه را که نمیتوان فروخت تا شیمی‌درمانی کرد. این همان درآمدی است که نمیتوان خرج کرد؛ ثروتی که فقط در جدولهای آماری وجود دارد، نه در سفرهٔ مردم.
📊 هزینه ها اما نقدی اند و سریعتر هم رشد میکنند: هزینهٔ خانوار شهری ۴۵.۴ درصد بالا رفته، در حالی که درآمد فقط ۴۱.۲ درصد رشد کرده. حدود ۴۱.۷ درصد هزینه ها صرف مسکن، سوخت و روشنایی میشود. خانوادهٔ متوسط نه آنقدر فقیر است که مشمول حمایت شود، و نه آنقدر ثروتمند که از پس هزینه های سرسام آور درمان برآید. دقیقاً در همین شکاف، طبقهٔ متوسط خرد میشود.
🔥 اقتصاد نئولیبرالیستی-رانتی جمهوری اسلامی نه تنها زحمتکشان، بلکه همین طبقهٔ متوسط را هم داغان کرده است. اقتصادی که به جای تولید و اشتغال، بر رانت، سپردهٔ بانکی، زمین و دارایی غیرمنقول بنا شده، ثروت را روی کاغذ می‌سازد و فقر را در زندگی واقعی. خانواده ای که خانه دارد اما پول دارو ندارد؛ کارمند و کارشناسی که حقوقش کفاف اجاره و درمان را نمی‌دهد؛ و نسلی که آینده اش را در همین آمارهای آراسته گم کرده است. طبقهٔ متوسط ایرانی نه از میانهٔ جامعه، بلکه از میانهٔ سفرهٔ خودش سقوط کرده است.
دیدگاهتان را بنویسید