نگرانی از دعوا در مورد مذاکره؛ وقتی وحدت برای حفظ نظام وظیفه شرعی است

image_printچاپ


⚠️

📰 روزنامهٔ جمهوری اسلامی در گزارشی هشدار می‌دهد: محاصرهٔ دریایی به محاصرهٔ هوایی هم کشیده شده، آمریکا از محاصرهٔ زمینی سخن می‌گوید و تجمیع نیروها و تجهیزات نظامی در منطقه در حال گسترش است. در شرایط حساسی به سر می‌بریم.
🔥 اما علیرغم تمام این علائم خطر، به نوشتهٔ این روزنامه، فعالان سیاسی داخلی به جای تلاش برای ایجاد وحدت و انسجام، به جان هم افتاده‌اند و علیه یکدیگر خط و نشان می‌کشند. یکی معتقد است باید جنگید، دیگری معتقد است باید صلح کرد؛ یکی فکر می‌کند باید کار آمریکا و اسرائیل را همین حالا یکسره کرد و آن دیگری فکر می‌کند باید شبیه عهدنامهٔ ترکمانچای عمل کرد.
🔍 اما نکتهٔ مهم‌تر اینجاست که برخی در حاکمیت از جنگ نگران‌اند — نه از سر دلسوزی برای مردم، بلکه از آن رو که می‌ترسند این درگیری به حفظ نظام ضربه بزند. روزنامهٔ جمهوری اسلامی خود به این نگرانی اعتراف می‌کند: «آیا حضراتی که این‌طور علنی تمام مطالب را جلوی دوربین‌ها و با روحیه‌ای ستیزه‌جویانه به زبان می‌آورند، به این نکتهٔ بسیار ظریف فکر کرده‌اند که همین تقابل خصمانه بهترین علامت برای آمریکا و رژیم صهیونیستی است ؟»
⚖️ به بیان دیگر، نگرانی اصلی این جناح از «پیروزی» یا «شکست» در جنگ نیست؛ نگرانی از آن است که تفرقه و پرخاش علنی، مشروعیت و بقای نظام را به خطر بیندازد. روزنامه می‌نویسد: «دشمنان ایران برای تأمین اهداف خائنانه‌شان به شکل‌های مختلف مشغول کار هستند… حتی دامن زدن به اختلاف و تفرقه از طریق تشویق طرفین به پرخاش علیه همدیگر در پوشش به‌ظاهر زیبای انقلابی‌گری یا افشاگری.»
💥 آنچه در این میان روشن است، این که نگرانی، بیش از آنکه نگرانی برای جان و زندگی مردم باشد، نگرانی برای نظام و موقعیت طبقاتی خودشان است. و در این میان، میلیون‌ها ایرانی همچنان هزینه‌پرداز این شکاف و این نگرانی‌اند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *