🕵️
📄 در سال ۲۰۲۴، مقام‌های ارشد فرانسه گزارشی با عنوان «اخوان‌المسلمین و اسلام سیاسی در فرانسه» تدوین کردند؛ سندی که لو فیگارو در ۲۰ مه ۲۰۲۵ بخش‌های انحصاری آن را منتشر کرد. اخوان‌المسلمین توسط انگلیس برای کنترل جنبش اعتراضی مسلمانان ایجاد شده بود.
🏛 استراتژی بلندمدت
این گزارش، ایدئولوژی و ساختار سازمانی اخوان‌المسلمین را «همساز با غرب» می‌داند. «مسلمانان فرانسه» (سابقاً UOIF) مهم‌ترین شاخه فرانسوی وابسته به این جنبش معرفی شده است. بر پایه آمار گزارش، حدود ۱۳۹ نمازخانه وابسته و نیز حدود ۲۸۰ انجمن در حوزه‌های مذهبی، آموزشی، خیریه، جوانان و ورزش زیر این شبکه قرار می‌گیرند؛ «هسته سخت» آن نیز ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر برآورد می‌شود. گزارش هشدار می‌دهد که این جریان با ساختن «اکوسیستم‌های محلی» بخش‌هایی از زندگی مردم را از آموزش تا خدمات اجتماعی سازمان می‌دهد و خطر «اسلام‌گرایی شهری» را با نفوذ بر نهادها، منابع و هنجارهای محلی به همراه دارد.
🌍 ترکیه و قطر: حامیان اصلی
پس از کودتای نظامی مصر در ۲۰۱۳ که به سرکوب اخوان انجامید، قطر و ترکیه به حامیان اصلی آن بدل شدند. قطر دیرزمانی حامی مالی و ایدئولوژیک مرکزی این جریان بوده و شخصیت‌هایی مانند یوسف القرضاوی را در خود جای داده است. دوحه از طریق سازمان‌هایی مانند «قطر چاریتی» مساجد، مراکز اسلامی، مدارس و انجمن‌ها را در اروپا تأمین مالی کرده است. ترکیه تحت اردوغان نیز به بسیاری از رهبران تبعیدی اخوان پناهندگی، اقامت و در برخی موارد تابعیت داده و پایگاه رسانه‌ها و فعالیت‌های مالی مرتبط با این جنبش شده است.
🗣 دو زبانگی
اخوان در ظاهر می‌گوید می‌خواهد اسلام را آزادانه عمل کند و مثبت ادغام شود؛ اما در باطن، هدف تغییر تمدنی بلندمدت است — تبدیل اسلام به نقطه مرجع غالب و تغییر تدریجی قواعد جامعه. تحلیل‌های مستقل این استراتژی را «تدریجی‌گرایی و نفوذ از درون» توصیف می‌کنند.
دیدگاهتان را بنویسید