🎯
📉 پذیرش رکود، محدودکردن علت‌یابی
داوود رنگی، نایب‌رئیس کمیسیون مدیریت واردات اتاق بازرگانی ایران، از کوچک‌شدن حدود ۱۰ درصدی اقتصاد و افت ۲۵ درصدی صادرات و واردات سخن می‌گوید. با این حال، در توضیح مشکلات تولید، تأکید اصلی او بر فشار مالیاتی، بیمه‌ای و نظارتی دولت بر بنگاه‌های رسمی است. این تأکید، هرچند به هزینه‌های واقعی تولید اشاره دارد، پرسش مهم‌تری پیش می‌کشد: آیا رکود تولید را می‌توان عمدتاً با فشارهای مالیاتی و اداری توضیح داد، یا باید سیاست‌های ارزی و تجاری، ساختارهای رانتی، خصوصی‌سازی، اقتصاد انگلی و ضعف نهادهای نظارتی را نیز در مرکز تحلیل قرار داد؟
🏛️ روایت بازارمحور
رنگی از فشار مالیات و بیمه بر کارخانه‌داران انتقاد می‌کند و معتقد است برخی فعالیت‌های اقتصادی، از جمله معاملات دارایی و بخش‌هایی از خرده‌فروشی، به اندازهٔ تولید رسمی زیر نظارت مالیاتی نیستند. این حقیقتی است که نمی‌توان انکارش کرد؛ اما او چیزی از این نمی‌گوید که چرا دولت نه‌تنها از بنگاه‌های تولیدی کشور حمایت نمی‌کند، بلکه به فکر نابودی کامل آن‌هاست.
🔄 قاچاق؛ فراتر از رقابت نابرابر
رنگی تخمین می‌زند که ۲۰ تا ۳۰ درصد برخی کالاهای وارداتی از مسیر قاچاق تأمین می‌شوند و این وضعیت را از عوامل رقابت نابرابر برای تولیدکنندگان رسمی می‌داند. او در اینجا با گفتن یک حرف درست، بار اصلی مشکلات را بر دوش جناح رقیب، یعنی سپاه پاسداران، می‌گذارد؛ نهادی که با بندرها و گمرک‌های تحت اختیار خود در واردات کالا نقش دارد.
📊 مسئله‌ای که در تحلیل کم‌رنگ می‌ماند
کاهش صادرات و واردات، دشواری دسترسی به ارز و کوچک‌شدن اقتصاد را نمی‌توان تنها با بررسی مالیات و بیمهٔ بنگاه‌ها توضیح داد. باید کل سیاست کلان اقتصادی حاکمیت را زیر سؤال برد: سیاست‌های ارزی و تجاری چه نقشی در افزایش هزینهٔ تولید داشته‌اند؟ و ساختارهای رانتی چگونه امکان رقابت برابر را از تولیدکنندگان گرفته‌اند؟
دیدگاهتان را بنویسید