حزب توده ی ایران همیشه با انحصارطلبی مخالف بود.
ارايه تعريف از ”خط امام“ با محتواى ضدامپرياليستى و مردمى توسط حزب توده ايران پس از پيروزى انقلاب بهمن، پيروى از ”خط امام“ نبود، بلكه توضيح برداشت علمى از محتواى مرحله انقلاب ملى و دمكراتيک بهمن ٥٧ را تشكيل مى داد.
ارزيابى و توضيحى كه روند رشد انقلاب و راه تعميق آن را تدارک مى ديد و در صورت اجراى آن، تعميق انقلاب را ممكن مى ساخت. حزب توده ايران، آنطور كه دشمنان و مخالفان مدعى هستند، پيروى آقای خمينى نبود، بلكه با توضيح سياست مستقل خود، به وظيفه پيشقراولى در بيان انديشه علمى و انقلابى عمل مى كرد.
هشدار آن روز حزب توده ايران درباره خطرهايى كه تعميق انقلاب را تهديد مى كرد، به واقعيت تلخ امروز تبديل شده است. بايد آموزش از اين تجربه منفى را براى قشرهاى بينابينى ترسيم نمود.
برخی ها بعد از چهل سال از آن روزها، با تکرار کمیک نبرد “که بر که”، با ترک تحليل مستقل توده اى، به شرايط حاكم تن در داده اند و جنبش تودهاى را خواسته و يا ناخواسته به دنباله روى سياست «اقشار گوناگون» تبديل مى سازند. ترک انديشه انقلابى و دنباله روى از یک لایه بورژوازی انگلی در تضاد با سياست تاريخى حزب توده ايران قرار دارد.
حزب توده ای ایران پس از انقلاب با دنباله روی از بورژوازی به سمت راست نرفت. بلکه بر خلاف ادعای این آقایان، حزب توده ی ایران با برجسته کردن خط اقتصادی، جامعه را به “چپ” کشانده بود. حزب با هشیاری با کانالیزه کردن بحث عمومی به سوی برپایی میهنی مستقل برای بهبودی زندگی زحمتکشان، راه رشد غیرسرمایه داری را تبلیغ می کرد.
دیدگاهتان را بنویسید