📉revolutionpermanente
🔥 وقتی «شکستناپذیرها» میشکنند
سالها روایتی جا افتاده بود که انگار راست همیشه پیش میرود، راست افراطی بیشتر، و مردم ناگزیر عقب مینشینند. این روایت، جدا از نادرست بودن، فلجکننده هم بود؛ فقط زور دشمن را میدید، نه ترکهایش را. حالا همان ترکها پیدا شدهاند: ترامپ خواست امپراتور باشد، اما فقط توانست خسارتها را جمع کند. نتانیاهو خواست آمریکا را به جنگ منطقهای بکشد، اما سقف توان خودش را نشان داد. بولسوناریسم در برزیل با محکومیت و چنددستگی دستوپنجه نرم میکند. و میلی در آرژانتین، که اعتبار بینالمللیاش را از ترامپیسم قرض گرفته، با نگرانی به این تصویر نگاه میکند.
🌎 میلی، حلقهای از یک زنجیر ارتجاعی
میلی فقط رئیسجمهوری با سیاست اقتصادی خشن نیست؛ او حلقهای است در زنجیری بزرگتر: ترامپ در آمریکا، بولسونارو در برزیل، ملونی در ایتالیا، ووکس در اسپانیا، نتانیاهو در اسرائیل. یک صورتفلکی سیاسی که بر جنگ فرهنگی، اقتدارگرایی، ریاضت اجتماعی، انکار، و تعقیب هر چیزی که بوی چپ، سندیکا، فمینیسم، حقوق بشر یا اعتراض مردمی بدهد، بنا شده است. اما این زنجیر در یک راهپیمایی بیمانع نیست؛ از بحران میگذرد. و همین بحرانها مهماند.
🏛️ حکومت کردن، یعنی حساب پس دادن
راست نبردها را برد، خشم اجتماعی را کانالیزه کرد، از بحران دولتهای سنتی سود برد. اما حالا حکومت میکند؛ و حکومت کردن یعنی دیگر فقط وعدهای خشمگین در شبکههای اجتماعی نیستی. باید نتیجه نشان بدهی. و آنجاست که فرسوده میشوی.
✊ نبرد با تسلیم
راست افراطی سقوط نکرده، اما شکستناپذیر هم نیست. ترامپ از جنگ علیه ایران تقویتشده بیرون نیامد. بولسوناریسم سرِ نظم نیست. میلی بر جامعهای شکستخورده حکومت نمیکند، بلکه بر جامعهای ضربهخورده، قطعهقطعه، اما پر از خشم، مقاومت و یادگیری. پرسش این نیست که آیا راست بحران دارد. پرسش این است: چه کسی از آن بهره میبرد؟
دیدگاهتان را بنویسید