دشمن خیالی در اروپا، آزادی را می‌بلعد

چاپ

🧠

🕵️ یوکناویچیِنه، وزیر دفاع پیشین لیتوانی، سال‌هاست نگران ذهن شهروندان اروپایی است. همین نگرانی حالا در قطعنامهٔ پارلمان اروپا دربارهٔ «جنگ ترکیبی» دوباره سر برآورده؛ قطعنامه‌ای که ۴۷۰ نماینده به آن رأی دادند و تنها ۱۲۹ نفر مخالف بودند.
💣 اما پرسش اینجاست: چرا ۴۷۰ نماینده با این اطمینان می‌گویند ریشهٔ ناخشنودی مردم «جنگ شناختی» است، نه افت آشکار سطح زندگی؟ پاسخ را باید در همان رسانه‌هایی جست که از پهپادها در آسمان خبر می‌دهند و بعداً، وقتی معلوم می‌شود هواپیمای باری یا بالگرد پلیس بوده‌اند، هرگز خبر را اصلاح نمی‌کنند.
⚔️ هدف پنهان قطعنامه جای دیگری است: می‌گوید هزینه‌های دفاعی در حوزهٔ «امنیت داخلی» هم «ضروری» است.
یعنی جریان تازه‌ای از پول که بیرون از چارچوب مالی تنگ اتحادیه اروپا راه می‌یابد و — مهم‌تر از همه — سازوکارهای نظارت مدنی را دور می‌زند.
🔒 در تصمیم‌های سیاست خارجی و امنیتی، همهٔ کشورهای عضو باید هم‌صدا شوند. حالا به ما می‌گویند وضعیت اضطراری است و اجماع «تأخیر» می‌سازد؛ باید سریع‌تر تصمیم گرفت. اما هیچ‌کس نمی‌گوید که چرا کمتر از ۵۰۰ فرد باید به جای ۵۰۰ میلیون انسان تصمیم بگیرد.
🕳 در این چارچوب، یک حرف، یک مهاجر، یک اعتراض می‌تواند «جنگ ترکیبی» باشد. و دامنهٔ سرکوب بی‌تحقیق، بی‌دادگاه عادلانه، بی‌حق تجدیدنظر بی‌نهایت باز می‌شود. اتحادیه اروپا مخالفان را به «مرگ مدنی» محکوم می کند. حساب‌هایشان را مسدود، از کارشان اخراج، سفرشان را ممنوع می کند، بی‌آنکه هرگز محاکمه شوند، یا بتوانند اعتراض کنند.
⚠️ ساختارهایی که برای «ضدجنگ ترکیبی» ساخته می‌شوند، به‌سادگی علیه فعالیت مدنی عادی به کار می روند. نقد، اپوزیسیون، سازمان‌دهی اتحادیه‌ای — همه تهدید شمرده می‌شوند. و کسانی که بر ما حکومت می‌کنند، خود را به چارچوبی گسترده برای مجازات مسلح می‌کنند.
🕊 اما اگر امیدی کوچک در این میان باشد، همین است: آن‌ها اگر از ما نمی‌ترسیدند، هرگز دست به همهٔ این کارها نمی‌زدند.