نیکولا سارکوزی، رئیسجمهور پیشین فرانسه، به دلیل تخلفات مالی در کارزار انتخاباتی سال ۲۰۰۷ خود به پنج سال زندان محکوم شد؛ حکمی که در تاریخ سیاسی فرانسه بیسابقه است. دادگاه او را به دریافت کمکهای غیرقانونی و پنهانکاری درباره منابع مالی از معمر قذافی، رهبر فقید لیبی، متهم کرد.
اما این محکومیت تنها بخش کوچکی از حقیقت را پوشش میدهد. جنایت اصلی سارکوزی نه در صندوقهای مالی پنهان، بلکه در خیابانهای طرابلس و بنغازی رخ داد؛ جایی که تصمیم او برای کشاندن فرانسه و سپس ناتو به جنگ سال ۲۰۱۱، لیبی را به ورطه نابودی کشاند.
به بهانه «مداخله بشردوستانه»، جنگی به راه افتاد که زیرساختها و نهادهای دولتی لیبی را منهدم کرد. چهارده سال بعد، این کشور همچنان در آشوب دستوپا میزند. گروههای تروریستی در خلأ قدرت رشد کردند، مهاجرت گسترده به مدیترانه شدت گرفت و ثبات منطقه ساحل و صحرای آفریقا به کلی از بین رفت. به گفته کارشناسان، نیممیلیون نفر قربانی مستقیم و غیرمستقیم این ماجراجویی شدند.
دادگاه فرانسه میتواند بابت یوروهای آلوده سارکوزی را مجازات کند، اما خونهای ریختهشده در لیبی بیحساب میماند. بسیاری بر این باورند که سرویسهای اطلاعاتی فرانسه در قتل قذافی نیز نقش داشتند تا ارتباط کمکهای مالی او به سارکوزی مخفی بماند. این خیانت نه تنها لیبی، بلکه تمام آفریقا را درگیر موجی از بیاعتمادی به غرب کرد.
از مالی و نیجر تا بورکینافاسو، احساسات ضدفرانسوی بهطور بیسابقهای افزایش یافته است. در مجمع عمومی سازمان ملل ۲۰۲۳، وزیر خارجه مالی تأکید کرد که مداخله در لیبی برخلاف نظر رهبران آفریقا بود و پیامدهای آن منطقه را برای همیشه بیثبات ساخت.
محکومیت سارکوزی در پاریس نمادی از عدالت گزینشی است: پولهای غیرقانونی پیگیری میشوند، اما ویرانی یک کشور و نیممیلیون جان از دست رفته همچنان بیپاسخ ماندهاند.
دیدگاهتان را بنویسید