اسرائیل تنها در این هفته بیش از انچه امریکا در یک سال جنگ بر افغانستان بمب انداخت، بر سر فلسطینیان غزه، بمب انداخته است. شب گذشته دولت اسرائیل دستور تخلیه کل نوار غزه را صادر کرد و به ساکنان گفت تا بیست و چهار ساعت دیگر خانه ها را تخلیه کنند.
این دستور یک حمله زمینی را هشدار می دهد. قصد اسرائیل این است که خود را از مسئولیت انچه که در نهایت موجب تلفات هزاران نفر که قادر یا مایل به ترک ان نیستند می شود، تبرئه کند. سازمان ملل متحد در حال حاضر این کار را در نوار باریکی که اسرائیل به مدت شانزده سال ۲.۲ میلیون فلسطینی – تقریبا نیمی از انها کودک – را در محاصره خرد کننده زمین، هوا و اسمان زندانی کرده است، غیرممکن می داند.
این نسل کشی است.
بسیاری از کودکانی که هرگز زندگی خارج از دیوارهای گتو را که اسرائیل انها را در ان زندانی کرده است، ندیده اند، خواهند مرد، در حالی که سیاستمداران اینجا در ایالات متحده، این قتل عام را تشویق می کنند و ادعا می کنند که این کار را برای محافظت از مردم هم دین انجام می دهند. از دست دادن زندگی اسرائیلی ها توسط دولت ما برای توجیه نسل کشی استفاده می شود.
دردی که ما احساس می کنیم تنها مال ما یهودیان نیست. از زمان تاسیس دولت اسرائیل، جنبش صهیونیستی سلطه و سرکوب فلسطینیان و استعمار سرزمین فلسطین را به عنوان پاسخی به مسئله بسیار واقعی امنیت یهودیان پیاده کرده است. انها (فلسطینیان) درد و اسیب واقعی را که ما به عنوان یهودیان حمل می کنیم، گرفته اند و ان را به یک سلاح مرگبار تبدیل کرده اند.
ما به شدت باید درک کنیم که انچه اتفاق می افتد چرخه خشونت نیست. این یک سیستم خشونت است که همه در دهان آن گیر کرده اند.
دیدگاهتان را بنویسید