🔥
⚔️ رئیس مجلس، محمدباقر قالیباف، اعلام کرده است که «هر کسی هر چقدر گاز صرفه‌جویی کند، درآمد ناشی از این صرفه‌جویی، مستقیماً برای او واریز می‌شود» و این را هم صرفه‌جویی در بیت‌المال و هم کمک به معیشت خانوار خوانده است (اکوایران ۰۴ آبان). اما پرسش اینجاست: کشوری با فرهنگ پنج‌هزارساله و نزدیک به صد میلیون جمعیت را با وعده‌های «چنرقازی» می‌توان اداره کرد؟
مشکل اصلی این وعده آن است که به‌جای اصلاح ساختاری یارانه‌ها و قیمت‌گذاری انرژی، به مردم پاداش نقدی وعده می‌دهد. این همان منطق نئولیبرالیستی است که مسئولیت را از دوش دولت برمی‌دارد.
💸 وعده‌ای که پولش از کجا می‌آید؟
قالیباف هیچ توضیحی نمی‌دهد که این «درآمد» چگونه محاسبه و از کدام محل تأمین می‌شود. تجربهٔ سال‌های گذشته نشان داده چنین طرح‌هایی یا به یارانه‌های ناچیز و تورمی ختم می‌شوند یا به بهانهٔ «صرفه‌جویی»، زمینه را برای افزایش قیمت حامل‌های انرژی فراهم می‌کنند.
او خود از هزینهٔ ۲.۵ میلیارد دلاری واردات بنزین تا مردادماه و احتمال رسیدن آن به ۶ میلیارد دلار تا پایان سال سخن گفته است. این ارقام گواهی است بر ناکارآمدی سیاست‌های انرژی که سال‌ها در چارچوب اقتصاد رانتی و خصوصی‌سازی‌های دوستانه پیش رفته است.
📌 پاسخ‌گویی
وعدهٔ «واریز درآمد صرفه‌جویی گاز به حساب مردم» بیش از آنکه سیاست اقتصادی باشد، شعاری انتخاباتی‌وار است. الگویی آشنا که در آن وعده‌های پوپولیستی جای شفافیت را می‌گیرد.
مردمی که سال‌ها با تورم و ناکارآمدی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، حق دارند پاسخ‌گویی مسئولان را ببینند. حق دارند بدانند که کارخانه ها و معادن به چه کسی، برای چی و به چه قیمتی فروخته می شوند. حق دارند بدانند که وام های کلان کم بهره به چه کسی و برای چی داده می شوند. حق دارند بدانند که زمین های مرغوب شهرهای بزرگ به چه کسی، برای چی و به چه قیمتی فروخته می شوند.
دیدگاهتان را بنویسید