واژه راهنما: پراكندگى وضعى استثنايى است. راه برون رفت از آن. مسئول ايجاد شرايط، كميته مركزى حزب است. شيوه ماركسيستى- تودهاى بررسى. نظر طبرى در اين زمينه: ديالكتيك كليت و جزء.
مقاله شماره ٢ (١٨ فروردين ١٣٨٩)
”بحث “ درباره ”رهبر كيست“ كه به نُقل گفتگوهاى نه تنها رسانههاى امپرياليستى بىبىسى و صداى آمريكا و ديگران تبديل شده است و همچنين درونمايه بحثهاى ”زنده“ اقتصاددانها و استادهاى دانشگاه را در تلويزيون جمهورى اسلامى نيز تشكيل مىدهد (تلويزيون ايران ٢٤ اسفند ١٣٨٨)، ظاهر جدلى درباره محتواى راه رشد آتى كشور مىباشد.
مقاله شماره ١ (سوم فروردين ١٣٨٩)
در آخرين نوشتار سال ١٣٨٨ در ”تودهاىها“ با عنوان ”بيان موضع، گفتگو ميان تودهاىها است!“ به برخى نكات عمده از نظريات ”هاتف رحمانى“ پرداخته شد. بررسى آن نكات در ابتدا از اينرو ضرورى بود، زيرا مسالههاى حاد روز خيزش انقلابى مردم ميهن ما، از قبيل مساله توسعه پايگاه تودهاى خيزش انقلابى و راههاى ممكن براى دسترسى به آن را در برمىگرفتند. در اين ارتباط، اهميت توسعه شعارهاى مبارزه مردم در جهت راه رشد آتى كشور مورد توجه قرار گرفت و نشان داده شد كه دفاع حزب توده ايران از آزادىهاى قانونى در بخش ”حقوق ملت“ قانون اساسى و خواست برپايى اقتصادى دموكراتيك و ملى مبتنى بر اصلهاى ٤٣ و ٤٤ قانون اساسى، وسيله پرتوانى را براى توسعه پايگاه حزب توده ايران و خيزش انقلابى مردم تشكيل مىدهد.
شماره 37 (29 اسفند 1388) بخش دوم مرحله انقلاب- تضاد اصلى سخن و انديشه تئوريك طبرى در سطور فوق براى جلب توجه به ضرورت تغيير تناسب قوا در جريان روند انقلابى قاعدتاً حتى براى غيرتودهاىها نيز قابل پذيرش است. لذا مىتوان اكنون به بررسى سياسى مسئله پرداخت. انديشه شناسنده و …
”هاتف رحمانى“، نظريهپردازى كه تارنگاشت ”نويد نو“ را منتشر مىسازد، در اول اسفند ١٣٨٧ نوشتارى تحت عنوان ”بحثى در ماهيت مدعيان“ انتشار داد. او در اين نوشتار برخوردى افتراقى و مشخص به مواضع ”تودهاىها“ ندارد. برخلاف كار دقيق علمى، يعنى بررسى مشخص واقعيت مشخص، او مىكوشد با مخلوط كردن جو و گندم در يك كيسه و زدن چوب بر آن، به هدفى كه دنبال مىكرد، گويا دست يابد. هدفى كه از پوشش دادن و يا لااقل در ابهام نگاه داشتن واقعيت مواضع ”تودهاىها“ و خود تشكيل مىشد. (نگاه شود به نوشتار سه بخشى گفتگو با مدعيان http://www.tudeh-iha.com/?p=1040&lang=fa ، http://www.tudeh-iha.com/?p=1036&lang=fa ، http://www.tudeh-iha.com/?p=1036&lang=fa)
اكنون او در ”نامه“اى در پاسخ به مواضع ”تودهاىها“، نكاتى را مطرح مىسازد و به درستى آن را «بيان مواضع» اعلام مىكند كه «خود به نوعى گفتگو بين ديدگاهها هم هست.»
ماركس و انگلس ١٥٠ سال پيش در آثار متعددى موضع خود را درباره رابطه ميان انسان و طبيعت و وحدت وجود انسان و طبيعت توضيح مىدهند. عمق سرشت انساندوستانه انديشه بانيان سوسياليسم علمى درباره حفظ محيط زيست مىتواند و بايد انگيزه والايى براى مبارزه امروز ماركسيستها در نبرد براى حفظ محيط زيست باشد. مبارزهاى كه در ارتباط با بحرانهاى ديگر نظام سرمايهدارى در مرحله افول آن، هر روز بيشتر مضمونى سياسى يافته و قادر به تجهيز و سازماندهى تودههاى بيشترى عليه سرمايهدارى مىشود.
مقاله شماره ٣٥ (دوم اسفند ١٣٨٨)
روز ٢٢ بهمن ١٣٨٨ سپرى شد، بدون آنكه بتواند پاسخى به حل تضادهاى عميقى بدهد كه جامعه ايرانى با آن روبروست.
در هر دو سوى درّه عميق ناشى از تضادهاى آشتىناپذير اجتماعى در ايران، بحث و ابرازنظر درباره نتايج راهپيمايىها در تهران و شهرستانها در ٢٢ بهمن جريان دارد. در حالى كه حاكميت سرمايهدارى بر كشور مىپندارد توانسته است با نشان دادن توان ”سازماندهى“ خود، به ثبات وضع به سود خود دست يافته باشد، نزد مدافعان متفاوت خيزش انقلابى مردم اين كوشش بعمل مىآيد كه با توضيح شرايط برگزارى راهپيمايى و تدارك وسيع آن توسط حاكميت سرمايهدارى مافيايى، به پرسشها ازجمله درباره آينده خيزش انقلابى پاسخى بجا، واقعبينانه و عملى داده شود.
براى آنكه چنين پاسخى، راهگشاى پيروزمندى خيزش انقلابى مردم باشد، بايد پاسخى مبتنى بر شناخت شرايط عينى در ايران باشد.
وضع عينى حاكم بر ايران چگونه است؟
دفاع از آزادىهاى قانونى ثبت شده در قانون اساسى در دوران كنونى و در جريان خيزش انقلابى مردم، در ارتباط با دفاع از كليت منافع آنى و آتى طبقه كارگر از درونمايه ماركسيستى- تودهاى و انقلابى برخودار مىشود.
تنها برقرارى پيوند ميان ”آزادى“ با دفاع همزمان از اصلهايى كه راه رشد غيرسرمايهدارى را در ايران مىگشايند و همچنين در پيوند با مبارزه همزمان عليه اصلهاى واپسگرانه در آن (در وحله نخست اصل ”ولايت فقيه“ كه حزب ما حذف آن را از قانون اساسى در سال ١٣٥٨ و پيش از همهپرسى درباره قانون اساسى خواستار شد)، به معناى دفاع پيگير و انقلابى از منافع آنى و آتى طبقه كارگر ايران و ديگر زحمتكشان شهر و روستا، زنان و مردان و روشنفكران و دانشجويان انقلابى و لايههاى ميانى و بورژوازى ملى است.
