مقاله شماره ١٣٨٨ / ٢٦ (چهار مرداد)
يك نكته: نوشتار كنونى پيش از انتشار موضعى التقاتى در تارنگاشت ”عدالت“ به تاريخ ٢٩ تير ١٣٨٨ نگاشته شده بود. در بخشى از موضع التقاتى در نوشتارى تحت عنوان ”بررسى نتايج انتخابات و ماهيت بحران سياسى“، مواضع اصولى آن تودهاىهايى در ”عدالت“ مطرح مىگردد كه انگار پاسخى است به پرسش در نوشته حاضر در سطور زير كه پرسيده شده است: «آيا وجود چنين وضع حاكم بر ”عدالت“ يك جبر و يك حكم الهى است؟ پاسخ را بايد تودهاىهاى صادق در آن بيابند و بدهند.» ظاهراً اين روند در جريان است. باوجود اين به پرسش در اين باره كه آيا بايد نوشته حاضر بازنويسى شود، پاسخ منفى داده شد به اين اميد كه شايد كمكى باشد به روند در جريان. درباره نوشتار پيش گفته ”عدالت“ به طور جداگانه نوشته خواهد شد.
چندى پيش و به دنبال انتشار نوشتارى در ”تودهاىها“ كه در آن وجود سه جريان فكرى در جنبش تودهاى برشمرده شده بودند، يكى از همكاران تارنگاشت ”عدالت“ در ابرازنظرى معترضانه ازجمله نوشت: «هدف شما از اين تهمت و افترا چيست؟ …».
در نوشتار مورد اعتراض نشان داده شده بود كه تشابهه ميان مواضع ”راه توده“- پيكنت و ”عدالت“ بر چه پايه و اساسى قرار دارد. نشان داده شده بود كه مواضع اپورتونيستى اين دو جريان، از يك سو در اشتراك نظر آنها در نفى ضرورت پايبندى جنبش تودهاى به طور عام و حزب توده ايران به طور خاص به داشتن استقلال ارزيابى و سياست ريشه داشته و از سوى ديگر تنها در جهتگيرى به راست و ”چپ“ از يكديگر متمايز هستند.
