هیچ نجاتی برای مردمی که در برابر چشمان حیرت زده جهان، قتل عام می شوند، وجود ندارد. تا زمانی که شورای امنیت قطعنامه ای برای پایان دادن به قتل عام – که هر بار توسط آمریکا وتو شد – صادر نکند، اینگونه خواهد بود.
رییس جمهور کوبا، میگل دیاز کانل گفت: “فلسطین عمیقاً زخم می خورد. معافیت از مجازات کسانی که بی رحمانه مردم آن را بمباران می کنند ظالمانه است.”
غزه به زخمی خونین در یک سوی جهان تبدیل شده است. خنجر زیر قفس سینه زمین، بریدگی عمیقی که از آن خون و دردی دائمی بیرون می زند.
غیرممکن است که دردی را که فلسطین امروز می کشد احساس نکنیم. به سختی می توان کلمات را بدون گریه بیان کرد. ناله باید به قدرتی برای بلند کردن صدای ما در برابر این همه ظلم تبدیل شود.
30 هزار کشته و 60 هزار زخمی شده اند و گویی این کافی نبود، این ترس هم هست که بسیاری دیگر در آنچه حمله نهایی خوانده می شود قتل عام شوند.
زمانی که بشریت نباید تاریخ را فراموش کند، اسرائیل با مصونیت وحشتناک، هولوکاست جدیدی را به ارمغان می آورد. تصاویری خشنی که در سراسر جهان پخش می شود، طعم تلخ بقایای تاریخ گذشته را که پوچ تر و غیرانسانی تر شده است همراه خود دارند.
چگونه می توانیم از اعماق قلب خود فریاد نزنیم، از کسانی که معتقدند حق کشتن رویاها را دارند، صلح قریب الوقوع مردم فلسطین را مطالبه نکنیم؟
از این سوی زمین، جایی که جامعه ای با همه و برای همه ساخته می شود، جایی که زندگی هر انسانی اهمیت دارد. از این کوبا که با شایستگی خود حق رویا و شاد بودن را به دست آورده است، ما خواستار توقف نسل کشی مردم فلسطین هستیم.
فلسطین سزاوار زندگی در صلح است، جهان سزاوار صلح برای زندگی است.
دیدگاهتان را بنویسید