«پراودا»
سوریه زیر سلطه اسلامگرایان همچنان خونریزی میکند و پارهپاره میشود. اسرائیل با اعلام اشغال کامل نوار غزه، کارزار ترور را گسترش داده است.
پس از تجربه لیبی و فروپاشی آن کشور به دنبال تجاوز ناتو، نوبت به سوریه رسید. قدرتهای غربی روی کار آمدن گروههای جهادی را نهتنها پذیرفتند، بلکه آن را «تنها راه بازسازی کشور» جلوه دادند. اما هدف، بازسازی نبود؛ بلکه تکهتکهکردن و ضعیفساختن سوریه بود تا سلطه بر آن آسانتر گردد.
آمریکا در آغاز جنگ داخلی کردها را به خودمختاری و تشکیل نیروهای مسلح تشویق کرد. ولی بعد، زیر فشار واشنگتن، فرمانده «نیروهای دموکراتیک سوریه» مجبور به تحویل پایگاهها و منابع نفتی به دمشق شد. در عین حال، خواست فدرالیسم و تقسیم قدرت از سوی احزاب کرد با مقاومت حکومت موقت و ادامه جنگ روبهرو گردید.
همزمان، اقلیتهای علوی و دروزی نیز قربانی کشتار و تبعیض شدند. هزاران نفر قتلعام یا آواره گشتند، بدون آنکه عاملان مجازات شوند. اسرائیل با ژست «مدافع دروزیها» وارد عمل شد و حملات نظامی را به دمشق و ارتش سوریه گسترش داد، حال آنکه هدف اصلیاش افزایش نفوذ منطقهای بود.
ترکیه نیز در شمال سوریه جای پای نظامی خود را تثبیت کرده و همراه با قطر و آذربایجان در منابع انرژی سوریه نفوذ یافته است.
در همین حال، غزه به آزمایشگاه وحشت بدل گردیده. بیش از ۷۵ هزار کشته و ناپدید، قحطی و مرگ کودکان از گرسنگی پیامد محاصره اسرائیل و آمریکا است. طرح تلآویو برای اشغال کامل و ایجاد رژیم دستنشانده در غزه، همراه با الحاق کرانه باختری، ماهیت واقعی سیاست «خاورمیانه جدید» را نشان میدهد: ترور، اشغال و نسلکشی.
با وجود این، مقاومت و اعتراض در حال گسترش است. تظاهرات مشترک یهودیان و عربها علیه جنگ و اشغال در تلآویو نشان میدهد تنها همبستگی مردمی میتواند این چرخه امپریالیستی خشونت را متوقف سازد.
دیدگاهتان را بنویسید