📌
⚠️حزب توده ایران از فردای پس از انقلاب خواهان ملی کردن صنعت کلان، بازرگانی و بانک ها بود. ولی پس از شکست نیروهای مترقی در نبرد طبقاتی، خصوصیسازیهای نئولیبرالی که با دستور ولیفقیه و حذف عملی اصل ۴۴ قانون اساسی پیش رفت، امروز به نقطهای رسیده که یک جمله رئیسجمهور روز یکشنبه ٩ آذر توانست عمق بحران را آشکار کند. پزشکیان گفت که مجید قاسمی، مدیرعامل بانک پاسارگاد، «قرار بود ۱۰ هزار مگاوات پنل خورشیدی نصب کند، اما دبه کرد.»
🔌 صحبت از یک پروژهای ملی است که در جیب بانکها گیر کرد. وقتی پروژهای در مقیاس ملی—پروژهای که میتوانست بحران برق، مصرف سنگین گاز و عقبماندگی انرژی پاک را کاهش دهد—با یک تصمیم در هیئتمدیره یک بانک خصوصی متوقف میشود، یعنی مسیر توسعه نه در دولت، بلکه در جیب صاحبان سرمایه تعیین میشود. توسعه کشور گروگان بورژوازی مالی شده است.
💰 این همان هشداری است که سالها درباره واگذاری خلق پول و تأمین مالی کلان داده میشد.در ایرانِ امروز، بانکها بزرگتر و اثرگذارتر از وزارتخانهها عمل میکنند. خلق پول که باید ابزار سیاست عمومی باشد، اینجا به وسیلهای برای انباشت سود تبدیل شده است؛ بیآنکه تعهدی به نیازهای ملی داشته باشند.
📉 نتیجه: توسعه به بنبست میرسد، اگر «صرفه بانکی» نداشته باشد.اینجا دولت از «تصمیمگیر» به «متقاضی» سقوط کرده و بورژوازی مالی جای او را گرفته است.
✊ بدون اصلاح ساختار خصوصیسازی افسارگسیخته و بازگرداندن خلق پول تحت کنترل منافع عمومی، این آخرین پروژهای نخواهد بود که متوقف میشود. بدون بازگشت نظارت عمومی و مهار قدرت مالی، آینده کشور در گرو سودجویی بیپاسخگو باقی میماند. مبارزه با بورژوازی انگلی تنها زمانی ممکن است که دولت در دست نیروهای مترقی باشد، نه در اختیار همان بورژوازی انگلی.
دیدگاهتان را بنویسید