🟨🟦
📌 انتخابات سوئد در سال ۲۰۲۶ فراتر از تعداد کرسیهای پارلمان و مذاکرات تشکیل دولت است. این انتخابات را نمیتوان یک «پیروزی سرخ» واقعی دانست؛ بلکه نشانهای از بحران عمیق و ساختاری سرمایهداری سوئد و ورشکستگی سیاسی احزاب اصلاحطلب کارگری است.
🏭 بحران سرمایهداری تیدو و فرسایش جبهه بورژوازی
سالها خصوصیسازی، کالاییسازی آموزش و درمان و کاهش خدمات عمومی، فشار سنگینی بر طبقه کارگر وارد کرده است. همزمان، مبارزات کارگری، از جمله اعتصابات طولانی علیه تسلا برای دفاع از قراردادهای جمعی، نشان داد که ظرفیت مبارزه در محیطهای کار همچنان زنده است. شکست شکننده دولت تیدو را میتوان نشانهای از بیاعتمادی فزاینده به سیاستهای ریاضتی و منافع سرمایه مالی دانست.
🏛️سازش بورژوایی سوسیالدموکراتها
سوسیالدموکراتها و مگدالنا اندرسون، آلترناتیوی سوسیالیستی ارائه نمیکنند. حزب برای جذب رأیدهندگان میانه، بخشهایی از گفتمان راست درباره «نظم و امنیت» و سیاست مهاجرت سختگیرانه را پذیرفته است. یک دولت به رهبری اندرسون نیز، بیشتر مدیر بحران سرمایهداری خواهد بود تا نیرویی برای تغییر مناسبات مالکیت و قدرت اقتصادی. بانکها، خصوصیسازی و قواعد بودجهای اساساً به چالش کشیده نخواهند شد.
⚔️ انحراف مبارزه طبقاتی به جنگ فرهنگی
کاهش آرای دموکراتهای سوئد به ۱۷٫۵ درصد، به معنای پایان راستگرایی پوپولیستی نیست. SD نارضایتی واقعی ناشی از کاهش سطح زندگی را به سوی مهاجران و اقلیتها هدایت میکند، نه سرمایهداران و کارفرمایان. پذیرش بخشی از این چارچوب توسط راست سنتی و سوسیالدموکراتها نیز مانع شکلگیری یک بحث واقعی درباره نابرابری و طبقه میشود.
🚩 فرصتطلبی چپ و خلأ انقلابی
انتخابات ۲۰۲۶ بحرانهای بنیادین سوئد را حل نکرده است. نابرابری، فشار بر رفاه اجتماعی و نارضایتی در محیطهای کار همچنان پابرجاست. بدون شک دولت جدید در چارچوب سرمایهداری به سیاستهای بورژوایی ادامه می دهد، بیثباتی افزایش می یابد و مبارزه طبقاتی میتواند بیش از پیش از پارلمان به محیطهای کار و خیابان منتقل شود.
دیدگاهتان را بنویسید