مالویناس؛ افسانهٔ جزایر خالی از سکنه

image_printچاپ

🌎

در میان روایت رسمی بریتانیا، فالکلند همیشه به‌عنوان «جزایری خالی از سکنه» معرفی شده که انگلیسی‌ها آن را کشف و آباد کردند. اما تاریخ چیز دیگری می‌گوید.

📜 داروین، در ۱۸۳۴ به این جزایر رسید و در دفتر خاطرات خود نوشت که با گله‌داران و شکارچیان آرژانتینی روبرو شده که مدت‌ها پیش از او در آنجا ساکن شده بودند. او از واژه‌های اسپانیایی برای نام‌گذاری مکان‌ها و جانوران استفاده می‌کرد.

⚔️ در سال ۱۸۲۰ آرژانتین ادعای خود بر مالویناس را با اعزام کشتی مطرح کرد. سه سال بعد، پدرو آره‌گواتی به فرمانداری جزایر منصوب شد و نیروهای آرژانتینی در آنجا مستقر شدند. در ۱۸۲۵ لندن استقلال آرژانتین را به‌رسمیت شناخت.

🔥 لوئیس ورنه، تاجر آلمانی‌تبار، در ۱۸۲۹ فرماندار مالویناس شد. اما او در نظر آمریکایی‌ها به «دزدی دریایی» روی آورد . آمریکا، خودسرانه مالویناس را از هر دولتی مستقل اعلام کرد.

🚢 در دسامبر ۱۸۳۲ ناوچهٔ انگلیسی «اچ‌ام‌اس کلیو» به بندر لوئیس حمله کرد و به گاریسون ۲۵ نفره سه روز مهلت داد تا جزایر را ترک کنند. پرچم بریتانیا برافراشته شد. اما به‌محض خروج کشتی، مردم غیرنظامی — شکارچیان، گاوچوها و سرخ‌پوستان پاتاگونیا — قیام کردند و افسر انگلیسی مسئول پرچم را کشتند.

💼 در سال ۱۸۴۸ سر ویلیام مولزورث در مجلس عوام گفت: «این جزایر بدبخت مالویناس، برای کشت گندم بی‌فایده‌اند. درخت نمی‌روید چون بادهای تقریباً بی‌وقفه آن را خم می‌کند. از ۱۸۴۱ تا کنون ۴۵ هزار پوند برای ما هزینه داشته است. من مصمم هستم که این دارایی بی‌ارزش باید به دولت بوئنوس آیرس بازگردانده شود که به‌حق ادعای آن را دارد.»

🧵 اما سه سال بعد، پرورش گوسفند به شرکت خصوصی «فالکلند آیلندز کامپنی» واگذار شد و منافع صنعت نساجی انگلستان در آمریکای جنوبی شکل گرفت. مورخان آمریکای جنوبی معتقدند همین منافع انگلیسی بود که زمینهٔ جنگ آرژانتین با پاراگوئه (۱۸۶۴–۱۸۷۰) را فراهم کرد .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *