وقتی که روشنفکران ما به امپریالیسم غربی فکر می کنند، معمولاً کشورهایی مانند ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه، آلمان که مستعمره دار بودند و جنگ طلبی واضح دارند به ذهنشان می رسد. حتا چپها، کشورهای اسکندیناوی مانند نروژ، دانمارک، فنلاند و سوئد، را مهد دموکراسی، صلح طلب با دولتهای “رفاه” می دانند.
هیچ شکی نیست که در مقایسه با امریکا کشورهای اسکاندیناوی سیاست های داخلی مترقی دارند. ولی در این میان چند چیز از یاد برده می شود، یک- مبارزه اتحادیه های قوی علیه بورژوازی؛ دو- بی طرف ماندن و یا طرفداری از طرف قوی در دو جنگ جهانی؛ سه- وجود اردوگاه سوسیالیسم. در سه دهه گذشته پس از فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم بسیاری از این دستاوردها از میان رفته است.
حقیقت این است که اسکاندیناوی تا حد زیادی مانند سایر کشورهای امپریالیستی از طریق استثمار استعماری نیروی کار “جهان سوم” به انباشت سرمایه می پردازد.
شرکت مخابراتی چندملیتی نروژی Telenor – که بخشی از آن متعلق به دولت است – در بنگلادش و میانمار از کودکان برای کار استفاده می کرد. در گزارشی فاش شد که کودکان مجبور بودند بدون هیچ گونه محافظی با مواد شیمیایی کار کنند و حتی یکی از کارگران در استخر اسید جان خود را از دست داد. کارخانه تامین کننده حتا محصولات کشاورزان مناطق اطراف را نیز با ضایعات خود خراب کرد. Telenor مانند دیگر شرکتهای چندملیتی امپریالیستی که به دنبال نیروی کار ارزان هستند، مسوولیت این اقدام غیرانسانی را به گردن کارخانه تامین کننده گذاشت.
شرکت نفت و گاز نروژی Statoil، که بخشی از آن متعلق به دولت است، در چندین پرونده فساد در سراسر جهان – به ویژه در کشورهای توسعه نیافته – شرکت داشته است، و به شرکتها و مقامات دولتی رشوه داد تا مجوز استخراج را دریافت کند. از جمله رشوه ۱۵ میلیون دلاری به پسر رفسنجانی در سال ۲۰۰۲ میلادی.
دیدگاهتان را بنویسید