در دهه های گذشته از نظر اقتصادی اسرائیل تلاش کرده است تا با تکیه بر خصوصی سازی و فناوری پیشرفته، خود را به یک مرکز اقتصادی نئولیبرالیستی در خاورمیانه تبدیل کند. اسرائیل با جذب سرمایه غربی همکاری اقتصادی با کشورهای عرب در این منطقه را توسعه داد.
رشد اقتصادی بورژوازی صهیونیسم فقط با استثمار طبقه کارگر در اسرائیل صورت نگرفته است بلکه فلسطینی های کرانه باختری و غزه، عمدتاً به عنوان کارگران موقت ارزان و بدون حقوق به این رشد اقتصادی کمک کرده اند. ولی این رشد اقتصادی نصیب آنها نشد، بلکه بر عکس اسرائیل غزه را زیر قرنطینه قرار داد و تا مرز فروپاشی کامل حفظ کرد. با این همه اسرائیل برای ضعیف کردن اقتصادی غزه به جای کارگران فلسطینی از رومانی، تایلند و فیلیپین ۱۰۰۰۰۰ نفر کارگر استخدام کرد.
آدام توز (Tooze) اقتصاد دان بریتانیایی در کتاب ” نمودار ۲۴۵” میگوید: «به عنوان بخشی از طرح کلی تحریم غزه، مقامات اسرائیلی قصد دارند اقتصاد غزه را در آستانه فروپاشی نگه دارند بدون اینکه آن را به طور کامل نابود کنند». اسرائیل می خواهد اقتصاد غزه “در پایین ترین سطح ممکن ولی بدون بحران انسانی عمل کند.”
نتیجه تحریم گسترده اسرائیل این است که تولید ناخالص داخلی غزه از اواسط دهه ۱۹۹۰ به نصف کاهش یافته است. بیش از نیمی از جمعیت غزه زیر خط فقر و بیکار هستند. توز می گوید “غزه همیشه اینطور نبود. غزه با جایگاه خود در مدیترانه شرقی، بیش از ۵۰۰۰ سال محل سکونت انسان ها و مرکز شکوفایی اقتصادی بوده است.”
در سه سال اول محاصره، اسراییل فقط به ۲۵۹ کامیون تجاری اجازه خروج از غزه داد که عملاً صادرات آن را فلج کرد. تونل های غزه که همه از آن صحبت می کنند در اصل برای جلوگیری از تحریم غزه و دسترسی به تجارت در مصر ایجاد شده اند.
دیدگاهتان را بنویسید