حزب توده ی ایران سال ها قبل از انقلاب ملی- دموکراتیک بهمن تلاش کرده بود تا با برپایی جبهه متحد خلق توازن نیروها را به سود نیروهای پیشرو تغییر دهد. حزب توده ی ایران معتقد به اتحاد کارگران با دهقانان، کارمندان دولت، دانشجویان، روشنفکران، بورژوازی ملی، نيروهای ملی و آزادیخواه در مبارزه علیه دستگاه سرکوب پليسیِ و رژيم دیکتاتوریِ محمدرضا بود.
پس از انقلاب هم حزب تودۀ ایران امیدوار بود که جبههٔ متحد خلق با شرکت نیروهای مترقی، از جمله سازمان مجاهدین خلق، بتواند شرایط تعمیق انقلاب و گذار از مرحلۀ سیاسی به مرحلۀ اجتماعی را فراهم کند و با جابجای طبقاتی در حاکمیت نظام اقتصادی-اجتماعی مترقی و غیرسرمایه داری را در پیش گیرد. متاسفانه یکی از دلایل اصلی شکست انقلاب ملی و دموکراتیک ما تشکیل نشدن جبهه متحد خلق است.
دو سند بالا نشانگر تلاش همیشگی و بدون انحصار طلبی حزب توده ی ایران، برای تشکیل جبهه متحد خلق به نفع توده ها است.
در شرایط کنونی هم، جبههٔ متحد خلق متشکل از نیروهای ترقیخواه و دموکراتیک همچنان بهترین راه درست برای بسیج و سازماندهی مؤثر مبارزات مردم برای دستیابی به استقلال، دموکراسی و عدالت اجتماعی است. بدون مبارزه مشترک میان نیروهای ترقیخواه و دموکراتیک این خطر امروز هم وجود دارد که نیروهای راست و طرفدار امپریالیسم رهبری جنبش اعتراضی را به دست گیرند.
متاسفانه سازمان مجاهدین خلق بر خلاف بنیان گذاران خود که برای یک جامعه توحیدی بی طبقه و بر ضدامپریالیسم مبارزه می کردند، به راه دیگری رفته است.
دیدگاهتان را بنویسید