granma
دعوت به پانزدهمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سپتامبر ۱۹۶۰ در شرایطی به هاوانا رسید که روابط کوبا و ایالات متحده به شدت پرتنش بود. تنها بیست ماه از پیروزی انقلاب گذشته بود و دولت انقلابی با اجرای «برنامه مونکادا» در حال تحقق وعدههای خود برای عدالت اجتماعی بود؛ امری که خشم همسایه شمالی را برانگیخته بود.
وقتی واشنگتن فهمید کاسترو شخصاً در نشست سازمان ملل شرکت خواهد کرد، تلاش کرد با تهدید و فشار، سفر او را مختل کند. روزنامههای میامی خبر از احتمال توقیف هواپیما، محدودیت رفتوآمد و حتی تفتیش همراهان کاسترو دادند. دولت آمریکا او را رسماً به ماندن در جزیره منهتن مجبور کرد. همزمان، دفاتر شرکت هوایی کوبا در نیویورک مورد حمله قرار گرفت و یک هواپیمای «کوبانا» توقیف شد.
با وجود همه این فشارها، فیدل در ۱۸ سپتامبر وارد نیویورک شد. استقبال گسترده مردم مانع از موج تحریکات پلیس نشد. هتل شلبورن اقامت او را لغو کرد و ودیعه نقدی را پس نداد. کاسترو تهدید کرد اگر مکانی پیدا نشود، در محوطه سازمان ملل خیمه خواهد زد. سرانجام، با میانجیگری چهرههایی چون مالکوم ایکس، هیأت کوبایی در هتل «ترزا» در هارلم مستقر شد. آنجا به نماد همبستگی جهانی بدل شد؛ رهبرانی چون ناصر، نکرومه، سکوتوره و نخستوزیران هند و شوروی برای دیدار با فیدل به آن هتل رفتند.
در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۰، فیدل کاسترو در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی تاریخی خود را ایراد کرد. او بیش از چهار ساعت و نیم سیاستهای امپریالیستی آمریکا را نقد کرد، از خلع سلاح جهانی دفاع نمود و خواستار عضویت جمهوری خلق چین در سازمان شد. این طولانیترین سخنرانی تاریخ سازمان ملل بود.
امروز نیز، پس از ۶۵ سال، بسیاری از سخنان آن روز همچنان طنیناندازند؛ زمانی که رهبر جوان کوبا از کرامت ملتها و حق آنها برای استقلال و عدالت سخن گفت.
دیدگاهتان را بنویسید