⚖️
🔄 ادامه یک سنت قدیمی
سیاست خارجی آمریکا در دوران ترامپ نه «بازگشت» به امپریالیسم، بلکه ادامهای منسجم از یک سنت قدیمی است که از شکستهای پیشین، بهویژه عراق، درس گرفته است. مداخلات نظامی آمریکا پس از جنگ سرد، از پاناما تا عراق و افغانستان، همگی در چارچوب حفظ منافع استراتژیک و مادی واشنگتن قابل درکاند.
🩸 درسگرفتن از شکستهای پرهزینه
شکستهای پرهزینه عراق و افغانستان «سندرم ویتنام» را دوباره زنده کرد و آمریکا را به دوری از اشغالهای طولانی و حضور گسترده زمینی سوق داد و در عوض، استفاده از حملات محدود، فشار اقتصادی، تحریمها و ابزارهای غیرمستقیم را تقویت کرد.
💥 شکست پروژه «تغییر رژیم» در عراق
مفهوم «تغییر رژیم» قصد داشت با سرنگونی کامل ساختار قدرت و ایجاد دولتی جدید تحت قیمومیت آمریکا، الگویی “دموکراتیک” برای خاورمیانه بسازد. این رویکرد به فروپاشی دولت، هرجومرج، گسترش نفوذ جمهوری اسلامی و تشدید خشونتهای فرقهای انجامید و در نهایت شکست خورد. پس از آن، راهبرد غالب آمریکا ــ که متحدان منطقهایاش نیز از آن حمایت کردند ــ بهجای سرنگونی رژیمها، بر وادار کردن آنها به تبعیت از خواستههای واشنگتن متمرکز شد.
🎯 سیاست ترامپ: فشار حداکثری و معامله از موضع قدرت
در این چارچوب، سیاستهای ترامپ قابل فهم میشود. او بهصراحت با دموکراسیسازی تحمیلی مخالفت کرد و راهبرد خود را بر فشار حداکثری، تهدید نظامی، تحریم و «معامله» از موضع قدرت بنا نهاد. در ونزوئلا، هدف اصلی نه برگزاری انتخابات آزاد، بلکه تغییر رفتار رژیم حاکم از طریق تشدید فشار اقتصادی و نمایش قدرت نظامی است.
🦅 امپریالیسم عریان: نسخه ترامپ
سیاست امپریالیستی دوره دوم ترامپ ترکیبی است از استفاده بیپروا از زور، شعار «اول آمریکا» و نسخهای جدید از دکترین مونرو. تفاوت او با دولتهای پیشین نه در پرهیز از مداخله، بلکه در کنار گذاشتن زبان آرمانگرایانه دموکراسی و تمرکز آشکار بر سلطه و منافع مستقیم است.
دیدگاهتان را بنویسید