📌
🚀 نیروهای یمنی با هدف قرار دادن فرودگاه نجران و تأسیسات آرامکو، و ایجاد اختلال در مسیرهای کشتیرانی در دریای سرخ و خلیج عدن، تلاش میکنند معادله جنگ را علیه ریاض تغییر دهند. در این میان، متحدان سعودی یعنی ترکیه و پاکستان که با دریافت دلارهای نفتی، پیمان سهجانبه «مکه» را امضا کرده بودند، همچنان به تماشا نشستهاند.
این توافقنامه دفاع مشترک، صراحتاً بیان میکند که «حمله مسلحانه به یکی از اعضا، حمله به همه تلقی میشود»؛ این سکوت، کارآمدی این پیمان دفاعی را در برابر تهدیدات جاری به شدت زیر سؤال برده است.
🎯 مسئله تنها این نیست که یمن با پهپادها و موشکهای خود تأسیسات نفتی و فرودگاههای عربستان را هدف قرار میدهد. مسئله بزرگتر این است که سه کشور قدرتمند منطقه، با وجود توافقنامه رسمی دفاع مشترک، در برابر حملات یک گروه از نظر تجهیزات بسیار ضعیفتر، کاملاً منفعل عمل کردهاند. عربستان از برتری گسترده در تجهیزات نظامی و پشتیبانی خارجی برخوردار است، اما طرف یمنی با انتخاب اهداف حساس و استفاده از پهپادها و توان دریایی، این برتری را به مزیتی پرهزینه تبدیل کرده است.
🤔 سؤال اینجاست: اگر یک پیمان نظامی نتواند در برابر حملات یک گروه مسلح غیردولتی، از یکی از اعضای خود دفاع کند، چه ارزشی دارد؟ این سکوت، نه فقط کارآمدی پیمان سهجانبه را زیر سؤال میبرد، بلکه پیام روشنی به دیگر بازیگران منطقه میفرستد: توافقنامههای سیاسی، بدون ارادهی عملی برای اجرا، فقط کاغذپارههایی بیش نیستند.
⚠️ یمنیها اعلام کردهاند که هدفشان پایان محاصره، خروج نیروهای اشغالگر، و دسترسی به منابع خودشان است. آنها معادلهی «محاصره در برابر محاصره» را علیه عربستان ایجاد کردهاند. در این معادله، نه پاکستان نقشی دارد و نه ترکیه.
دیدگاهتان را بنویسید