خبرهای اخیر درباره مذاکرات ایران و آمریکا نشاندهنده دو رویکرد متضاد است: از یک سو، آمریکا با تکیه بر سیاست زورگویی و تحریمهای ظالمانه، به دنبال تحمیل خواستههای یکجانبه خود است، و از سوی دیگر، برخی رفتارهای جمهوری اسلامی حاکی از تسلیمپذیری در برابر فشارهای واشنگتن است.
علی شمخانی، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، اعلام کرد که لغو کامل تحریمها و پذیرش حق غنیسازی صنعتی ایران میتواند به توافق منجر شود. اما سوال اینجاست: آیا آمریکا واقعاً به دنبال توافقی منصفانه است؟ تجربه برجام نشان داد که واشنگتن حتی به تعهدات ساده خود پایبند نماند و امروز نیز به دنبال اجرای «برجام چندمرحلهای» برای فلج کردن ایران است.
از سوی دیگر، ابوالفضل ظهرهوند، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، هشدار داده که آمریکا به دنبال فروپاشی ایران از طریق مذاکرات است و میخواهد با تحمیل خواستههایی مانند توقف غنیسازی، محدودیت موشکی و نظارت گسترده، امنیت ملی ایران را تضعیف کند. اما آیا جمهوری اسلامی با ادامه مذاکرات در این چارچوب، در دام تسلیم افتاده است؟
مواضع تند مقامات آمریکایی مانند مارکو روبیو، که خواهان واردات سوخت هستهای به جای غنیسازی داخلی است، و هماهنگی فرانسه با واشنگتن، نشان میدهد که غرب به دنبال انفعال ایران است. اگر جمهوری اسلامی در مذاکرات به شفافسازی نپردازد و تنها به امید لغو تحریمها به میز مذاکره بنشیند، ممکن است بار دیگر در تله آمریکا گرفتار شود.
به گزارش خبرآنلاین، وزارت خزانهداری آمریکا عصر پنجشنبه با انتشار بیانیهای بر تارنمای خود از اعمال تحریمهای تازه علیه یک پالایشگاه نفت و سه بندر در چین خبر داد.
به گزارش ایسنا، به ادعای وزارت خزانهداری آمریکا، هدف از این تحریمها، «افزایش فشارها بر شرکتهای وارد کننده نفت ایران» است.
مشکل بزرگ جمهوری اسلامی عدم مشروعیت و ترس از شورشهای مردمی ست. برای همین، به جای تکیه بر مردم، امید به مذاکرات بیحاصل، بسته است.
دیدگاهتان را بنویسید