شعله‌ای که پایدار می‌ماند

چاپ

🔥

📅 دیشب، «راهپیمایی مشعل»، سنت صدساله‌ی ضدامپریالیستی در کوبا

🎇 سمفونی نور یکبار دیگر در خیابان‌ها جاری‌شد. تاریخ آن را «راهپیمایی مشعل» می‌نامد و باز هم، چیزی انتزاعی نبود، بلکه تجسد بسیاری از مراسم کوچک و خصوصی است که به رویدادی عمومی بدل می‌شوند.

🔥 هر مشعلی که دیشب پیش می‌رفت، نخست در تخیل روشن شده بود، و سپس با بی‌تابی در حیاطی، روی میز کارگاهی، بر کف زمین… ساخته شده بود. و آن جرقه‌ی آغازین، هسته‌ی آن چیزی خواهد بود که بعد خود را نشان می‌دهد: «خواست» تبدیل به «نور» می‌شود، امر شخصی با امر مشترک درمی‌آمیزد تا جغرافیایی از گرمای مقصود بیافریند.

🌌 تاریکی همواره در برابر جذر و مد شعله‌ها پس می‌نشیند و وقتی این پارچه‌ی آتشین پیش می‌رود، گویی آتش در جستجوی کوره‌اش است، شب این آیین را می‌پذیرد. راهپیمایی، بیانیه‌ای از ایده‌ها و اصول است.

🤝 اهمیت، پس در مشعل‌برداریدن نیست، بلکه در بخشی از آن گروه به‌هم‌تنیده بودن است که زیر نور آن گام برمی‌دارند و گرمای تابناک و دعوت‌کننده‌اش را حس می‌کنند.

⚔️ در برابر دشمن دیرینه‌ای که میهن را تهدید می‌کند، نبردهای بسیاری در پیش است و این نبرد، آتش می‌طلبد — هم آتشی که روشنی می‌بخشد و هم آتشی که می‌سوزاند — و نیز ایده‌ها، اصول، شجاعت و ضدامپریالیسم پدرانی که گرامی‌شان می‌داریم.

💫 راهپیمایی، قلمروی حضوری ناب است، جایی که زیبایی ساکن می‌شود، محقق می‌گردد و در حافظه‌ی شهر باقی می‌ماند. در پایان، حسِ بخشی از چیزی فراتر بودن، پایدار خواهد ماند.

🕯️ اما شاید آنچه بیش از همه بماند، تصویر باشکوه جمعیت نورافشان نباشد، بلکه توالی روشن‌کردنِ مشعلی پس از مشعل دیگر باشد، از دوستی که آن را روشن می‌کند تا همسایه‌اش، تا مطمئن شوند هیچ چیز خاموش نمی‌شود.

✊ گواهی شب، یقین یک نسل خواهد بود: آتش، همچون امید، پایدار می‌ماند.