🧠
لنین در روزهای آوریل ۱۹۱۷، هنگامی که از تبعید به روسیه بازگشت، با شرایطی روبهرو شد که بسیاری از انقلابیون را سرگردان کرده بود. منشویکها از دولت موقت پشتیبانی میکردند و بلشویکهای سرگردان نیز همان راه را میرفتند. شعار «صلح، نان، زمین» که لنین برافراشت، نه یک آماج دور، بلکه پلی بود از نیازهای سوزان رنجبران به آماج سوسیالیستی.
📖 امروز در ایران، بسیاری از چپهای سرگردان، همان کجروی دیروز منشویکها را بازسازی میکنند: نبرد دموکراتیک و سوسیالیستی را از هم جدا میکنند، گویی دو مرحلهٔ خودبنیاد و جدایند. این نوشتار بر آن است تا نشان دهد که این جداسازی، نه تنها نادرست، که خطرناک است. نبرد برای مردمسالاری و پیکار برای سوسیالیسم دو روی یک سکهاند.
⚔️ بنیانیترین نکته در نگرش لنین، پیوند نبرد دموکراتیک پیگیر با فراهم کردن شرایط برای انقلاب سوسیالیستی است. لنین نبرد دموکراتیک را شرط میانجیِ جهش انقلاب بورژوازی-دموکراتیک فوریه به انقلاب سوسیالیستی اکتبر در روسیه ارزیابی میکند.
🔥 هوشیاری لنین در چنین شرایطِ پیچیده، در پیشگزاری شعار «صلح، نان، زمین» بود. این شعار، آن پرچم جانشینی شد که پیوند سوسیالیسم را با امکان راستین برای پاسخ به نیازهای دموکراتیک بیدرنگ رنجبران فراهم کرد.
🎯 لنین به منشویکها پاسخ میدهد که دستیابی به نفی مالکیت خصوصی و برپایی جامعهٔ سوسیالیستی، نیازمند سطح بالای رشد نیروهای مولده در سرمایهداری و سطح بالای سازماندهی طبقه کارگر است. بی آزادی سیاسی، نه امکان رشد نیروهای مولده شدنی است و نه دستیابی آزاد به پیکار طبقاتی.
دیدگاهتان را بنویسید